மெய் தீண்டும் நேசம் - 13

Aadhiraa Ram

Well-Known Member
#1
Screenshot_2020-03-08-21-07-25-266_vsin.t16_funny_photo.jpg

அத்தியாயம் 13:

கீதா செல்வத்திடம் இந்த பிரச்சனையை பற்றி கூறலாம் என்று சொல்ல அவர்களுக்கு இது மிகவும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “ஏற்கனவே அவருக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் ஏழாம் பொருத்தம். ஏதாவது ஒரு பிரச்சனை பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு. இப்ப இந்த விஷயத்தில் ஏதாவது ஒரு பெரிய பிரச்சனை பண்ணிட்டா என்ன பண்றது” என்று சாந்தி தயங்க, கீதா “அம்மா என் புருஷன் மீதி விஷயத்துலயும் பணம் விஷயத்தையும் கொஞ்சம் ஒரு மாதிரி இருக்கலாம் ஆனால் குடும்பத்தை அவர் இதுவரைக்கும் விட்டுக் கொடுத்தது கிடையாது. அதே மாதிரிதான் இந்த விஷயத்தையும் அவர் பக்குவமா சமாளிப்பார். எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு, அதுமட்டும் இல்லாமல் நமக்கு இப்ப வேற வழியும் இல்லை. அவரை ஏன் நம்பி பார்க்கக்கூடாது” என்று சொல்ல, கண்ணனும் “எனக்கும் அவ சொல்றது நியாயமா தான் படுது. ஏன்னா அவரு பண விஷயத்தில் தான் கொஞ்சம் மோசமே தவிர மாற்றத்தில் எல்லாம் அவர் நல்லவர் தான். அவருக்கு எந்த நஷ்டம் இல்லனா கண்டிப்பா நமக்காக இதை பண்ணுவாரு” என்று நம்ப சாந்தி அரைமனதாக இதற்கு ஒத்துக் கொண்டார்.

பின் செல்வத்தை மருத்துவமனை வருமாறு கீதா சொல்ல, அவர் ஏன் என்று கீதாவிடம் எதிர்கேள்வி கேட்டார். “உங்க கிட்ட பணம் எல்லாம் கேட்க ஒன்னும் இங்க கூப்பிடல, வேற ஒரு முக்கியமான விஷயமா உங்கள நான் கூப்பிடுறேன் ஒரு பிரச்சனை” என்று கூற, “பிரச்சனையா என்ன ஆச்சு யாராவது ஏதாவது வம்பு பண்றாங்களா அங்கு வந்து” என்று கேட்க “அதெல்லாம் இல்லைங்க இது வேற பிரச்சனை நீங்க கொஞ்சம் சீக்கிரம் வர்றீங்களா” என்று கேட்க சரி வருகிறேன் என்று கூறிவிட்டு அவரும் மருத்துவமனைக்கு வந்தார்..

வந்தவர் கண்ணனிடம் "இப்போ எப்படி இருக்கு மாமா" என்று கேட்க, அவரும் "நல்லா இருக்கேன் மாப்பிள. எந்த பிரச்சனையும் இல்லை" என்று கூறினார்.

" என்ன பிரச்சனை என்று உடனே வர சொன்னிங்க" என்று கேட்க கீதாவும் "ஒரு பிரச்சனை அபூர்வாவுக்கு அதனாலதான்" என்று தயங்கியபடி கூற, 'ஏன் ஏதாவது வம்பு பண்றாங்களா யாருன்னு சொல்லு பார்க்கலாம்" என்று கூற அவளும் ஆமாம் என்பது போல் தலையை அசைத்தாள்.

"யார் என்ன பண்ணுனா கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்க" என்று கேட்க, " முதலில் நான் உங்ககிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லனும் அதான் சொல்லி விடுகிறேன். நம்ம சிதம்பரம் ஐயா பையன் தமிழ்மித்ரனை நம்ம அபூர்வாவுக்கு பொண்ணு கேட்டு இருக்காங்க" என்று சொல்ல செல்வத்துக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
" அது சம்பந்தமா அப்போ ஏதாவது பிரச்சினையா" என்று கேட்க, "அய்யோ அதெல்லாம் எதுவும் இல்லைங்க இது வேற. இது முன்னாடியே உங்களுக்கு தெரியப்படுத்தனும் என்று தான் சொல்றேன். அவங்க கூட எந்த பிரச்சனையும் இல்ல. அவங்க வீட்டிலேயும் எல்லார்க்கும் சம்மதம் தெரிவித்து விட்டார்கள். ஆனா அதுக்கு அதைவிட ஒரு பெரிய பிரச்சனை இருக்கு" என்று சொல்ல, " என்ன பிரச்சனையா இருந்தாலும் கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லு" என்று செல்வம் கேட்டார்.

"அபூர்வாவை ஒரு பையனை லவ் பண்ண சொல்லி டார்ச்சர் பண்றாங்க. ஒரு போட்டோ எடுத்து வச்சுக்கிட்டு அவளை பயமுறுத்தவும் செய்கிறான்" என்று கூற செல்வத்திற்கு கை முஷ்டி இறுகியது. "எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா என் வீட்டு பொண்ணு கிட்ட இந்த மாதிரி பேசுவான். யார் என்று சொல்லு போட்டு தள்ளி விடுறேன்" என்று ஆவேசத்துடன் பேச, பயந்து "என்ன மாப்பிள்ளை அதெல்லாம் எதுவும் இல்லை கொஞ்சம் மிரட்டி விட்டால் மட்டும் போதும்" என்று கண்ணன் சொல்ல "சரி என்ன நடந்துச்சுன்னு முதல்ல ஒழுங்கா சொல்லுங்க அப்பதான் அதுக்கேத்த மாதிரி முடிவெடுக்க முடியும்" என்று கூறினார்

கீதா அபூர்வாவிடம் என்று சொல்லு என்று கூற அவளும் நடந்த அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் கூறினாள். அவருக்கு புரிந்தது அபூர்வா அப்பொழுதே அந்த அழைப்பை ஏற்காமல் இருந்திருந்தால் இத்தனை பிரச்சினை ஏற்பட்டிருக்காது என்று. ஆனால் நிலைமை கைமீறி பிறகு அதை யோசித்து பிரயோஜனம் இல்லை என்று முடிவு செய்தவர், "இது போலீஸ்கிட்ட கொண்டு போகலாம் அவன் மறுபடியும் தொந்தரவு பண்ணினா" என்று கூறினார்.

கண்ணனோ "ஆனால் இது பெரிய ஐயாக்கு தெரிஞ்சு போச்சுன்னா" என்று தயங்கினார்.
"கவலைப்படாதீங்க என்னோட நண்பர் ஒருத்தர் போலிஸா இருக்காரு. அவரோட மனைவியும் பெண்கள் காவல் நிலையத்தில் தான் வேலை பார்க்கிறாங்க. அவங்க கிட்ட சொன்னா இந்த மாதிரி விஷயத்தை கொஞ்சம் யாருக்கும் தெரியாம முடிச்சு கொடுத்துடுவாங்க" என்று சொல்ல அனைவருக்கும் அப்பொழுதுதான் நிம்மதி மூச்சு வெளி வந்தது.

சாந்தி அப்பொழுதும் தயக்கத்துடனே "மாப்பிள இதெல்லாம் எந்த பிரச்சனை இல்லாமல் முடிந்திடுமா எனக்கு ஏதோ பயமா இருக்கு" என்று கேட்க, அவரோ "அத்தை பயப்படாதீங்க இது எந்த பிரச்சினையும் இல்லாம கண்டிப்பா முடிஞ்சுரும். அதுக்கு நான் பொறுப்பு" என்று கூற அவரும் சரி என்று அவர் கூற்றுக்கு ஒத்துக் கொண்டார். மறுபடியும் அவன் அழைப்பு விடுத்தால் அதை தன்னுடைய நண்பரின் மனைவியிடம் கூறி விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தார்.

கண்ணன்அடுத்த இரண்டு நாட்களில் தங்களது வீட்டிற்கு அழைத்து செல்லப்பட பின் சிதம்பரத்தின் வீட்டில் இருந்து அவரை காண வந்திருந்தனர். அபூர்வாவுக்கு மனதினில் நினைத்தவரையே திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகும் மகிழ்ச்சி சுத்தமாக இல்லை. தான் செய்த காரியத்தின் வினையாய் அந்தத் திருமணத்தில் ஏதேனும் தவறு நடந்துவிட்டால் அது அவர்களது குடும்பத்தையும் தன்னையும் அல்லவா பாதிக்கும் என்று எண்ணியவள் மனதில் பாரம் கூடிக்கொண்டே சென்றது.

அன்றும் சக்தி அவரை காண வரவில்லை மற்ற குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் வந்திருந்தனர். அவர்களை வரவேற்ற கண்ணன் மற்றும் சாந்தி அவர்களை அமருமாறு கூறிவிட்டு அபூர்வாவிடம் அவர்களுக்கு குடிக்க ஏதாவது கொண்டு வருமாறு கூறினார். அவளும் புதினா கொத்தமல்லி கலந்த மோரை அவர்களுக்கு தர அதை சுவைத்து பார்த்தவர்கள் மிகவும் அருமையாக இருந்தது என்று அவளை பாராட்டினர்.

பின் கண்ணனிடம் "கண்ணா அவங்க ரெண்டு பேரோட கல்யாணத்தை சீக்கிரம் பண்ணலாம்னு நினைக்கிறேன் நீ என்ன நினைக்கிறாய்" என்று சிதம்பரம் கேட்க அவரும் "எனக்கு நீங்க என்ன முடிவு பண்றீங்களா அது சம்மதம் அய்யா நீங்க சொன்னா போதும்" என்று அவரிடம் கூறினார்.

பின் அபூர்வாவிடம் திரும்பியவர் "என்ன அபூர்வா உனக்கு இந்த திருமணத்தை சீக்கிரம் நடத்துவதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லையே. இல்லை இன்னும் கொஞ்ச நாள் வேலைக்கு போயிட்டு அதுக்கப்புறம் இந்த திருமணத்தை செஞ்சுக்கலாம் என்று நினைக்கிறாயா" என்று கேட்க, அவளோ தன் தாய் தந்தையரையும் அக்கா மாமாவையும் திரும்ப பார்த்தாள்.

அவர்களது முகம் என்ன கூறியதோ என்னவோ " உங்க விருப்பம் தான் மாமா. எப்ப வேணா வெச்சுக்கலாம். எனக்கு இதுல தனிப்பட்ட விருப்பங்கள் எதுவும் இல்லை" என்று கூற அவரும் மகிழ்ச்சியுடன் "அப்ப சரி இன்னும் ஒரு மாசத்துல தழிழோட முப்பதாவது பிறந்தநாள் வருது. அதனால அதுக்குள்ள நம்மை இந்த கல்யாணத்தை பண்ணி முடித்துவிடலாம்" என்று கூறினார்.
அவர்களுக்குமே ஒரு மாதத்திற்குள்ளா என்று இருக்க, "நம்ம வீட்டிலேயே நெருங்கிய உறவுகளுடன் நாளைக்கு உறுதி பேசுவது மாதிரி பண்ணி விடலாம். திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் இரவு நிச்சயம் பண்ணிட்டு அடுத்த நாள் காலையில கல்யாணம் வச்சுக்கலாம். இதுல உங்களுக்கு எந்தவித ஆட்சேபனையும் இல்லையே" என்று கேட்க அவர்களுக்கு தான் கையறு நிலைமையாக இருந்தது.

" இல்லை ஐயா கொஞ்சம் நாங்களும் ஏதாவது பண்ணனும் அதுக்கு கொஞ்சம் காலம் கொடுத்தீங்கன்னா நாங்க எங்க பக்கம் பண்ண வேண்டிய ஏற்பாடுகள் எல்லாம் சரியா பண்ண வசதியா இருக்கும்" என்று கண்ணன் தனது பணத்தேவையை கூறாமல் நாசூக்காக சொல்ல சிதம்பரம் மற்றும் குடும்பத்தினருக்கு அது நன்றாகவே புரிந்தது.

"என் மருமகளை நீங்க கட்டின புடவையோட அனுப்புனா எனக்கு போதும். வேற ஏதும் நாங்க உங்ககிட்ட கேட்கல. அதுமட்டுமில்லாம இது ஒன்னும் மாடு பிடிக்கிற சந்தை இல்ல நீங்க ஏதாவது போடுவீங்க என்று நான் எதிர்பார்த்து கல்யாணத்த வைக்க. நான் சொன்ன நேரத்துல கல்யாணம் நடக்கும் எல்லா ஏற்பாட்டையும் நான் பாத்துக்குறேன்" என்று அவர் வாக்குறுதி கூற அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லாமல் போயிற்று.

பின் அடுத்த நாள் காலை உறுதி பேசுவது என்பது முடிவு செய்யப்பட அன்று இருவருக்கும் நிச்சயத்திற்கு அணிவிப்பது போல நகைகள் எடுக்கலாம் என்று கண்ணன் கூறினார். மற்றவர்களும் அதை சரி என்று ஒத்துக் கொள்ள அபூர்வாவுடன் கீதா மற்றும் செல்வம் ஆகியோரும் தமிழுடன் வசந்தா மற்றும் தமிழின் அத்தை ஒருவர் செல்வதாக முடிவு செய்யப்பட்டது. தமிழின் அத்தை பரிமளம் மிகவும் மென்மையான குணம்படைத்தவர்.

சிறுவயதிலேயே தனது கணவரை இழந்து விட்டு இப்பொழுது அவருடைய கணவரின் தாய் தந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். குழந்தை இல்லாத அவருக்கு கதிரும் தமிழும் தான் குழந்தைகள் போல. அதனால் இந்த திருமணத்தில் ஒவ்வொன்றையும் பார்த்து பார்த்து செய்ய வேண்டும் என்று அவர் ஆசைப்பட்டார்.

அவருக்கு சக்தி மேல் பெரிதாக எந்த ஆர்வமும் இல்லை பணம் பகட்டுடன் எப்போதும் ஆணவமாக திரியும் சக்தியை கண்டாலே ஆகாது அதைவிட சக்திக்கும் அவரைக் கண்டால் சுத்தமாக ஆகாது. அவரின் எளிமையும் வீட்டில் அனைத்து வேலைகளையும் அந்த வீட்டுப் பெண்கள்தான் செய்யவேண்டும் என்ற கட்டளையும் அவருடன் சக்திக்கு சுத்தமாக ஒத்துக்கொள்ளாது. அவளைப் பொறுத்தவரை வெளியில் செல்ல வேண்டும் எந்த வேலையும் செய்யாமல் நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும் அவ்வளவு தான் அதனால் அவளுக்கு சுத்தமாக சேராது. இருவரும் முறைத்துக் கொண்டுதான் இருப்பார்கள். இந்த திருமணத்தை பற்றி கூட முதலில் சிதம்பரம் கூற அவருக்கு அபூர்வாவை ஏற்கனவே தெரியும் என்பதால் மிகவும் பிடித்துப் போயிற்று. ஆனால் அவருக்கும் சக்தி இந்த திருமணத்தை எப்படி ஒத்துக் கொண்டால் என்ற சந்தேகம் இருந்தது.

உடனே சிதம்பரத்திடம் அதைப் பற்றி கேட்க "இன்னும் ஒதுக்கலமா இன்னும் முகத்தை தூக்கி வச்சு அவங்க அம்மா அப்பா வீட்ல தான் இருக்கா. தமிழின் கல்யாணத்த அவன் தான் முடிவு பண்ணனும் அடுத்தவர்களுக்காக மாத்திக்க முடியாது" என்று கூற பரிமளம் "ஆமாம் அண்ணா அபூர்வா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு. நம்ம கண்ணு முன்னாடியே வளர்ந்த பொண்ணு குடும்பத்தை நன்றாக பார்த்துக்கொள்வாள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு" என்று கூற, "நாங்களும் அந்த நம்பிக்கையில்தான் இப்ப இந்த கல்யாண ஏற்பாட்டை பண்றோம். அவனோட அம்மா மாதிரி இருந்து நீ தான் முன்ன நின்னு எல்லாத்தையும் பண்ணனும் என்று கூற அவரோ அண்ணா நானே நான் எப்படி" என்று கேட்க,

" நல்ல மனசு இருந்தா போதும் மா. வேற எதுவும் தேவையில்லை" என்று கூறி அவரையும் அழைத்து வந்தார். கண்ணனுக்கும் மற்றும் குடும்பத்தாருக்கும் பரிமளம் மேல் ஒரு நல்ல அபிப்பிராயம் எப்பொழுதும் உண்டு. அவரது கனிவான பேச்சும் அன்பான குணமும் அவர்களுக்கு அவரை மிகவும் பிடித்திருந்தது.


பரிமளம் சாந்தியிடம் வந்து "சாந்தி கல்யாணத்துக்கு நகை எடுக்கப் போறதில நான் இருக்குறது உனக்கு ஒன்னும் வருத்தம் இல்லையே" என்று கேட்க அவரோ "என்னமா இப்படி எல்லாம் பேசுரிங்க நான் என்ன அப்படி நினைக்கிறவளா. உங்க மனசு பத்தி எங்களுக்கு தெரியாதா என் பொண்ணு உங்க பையனும் சந்தோஷமா வாழலாம்னு உங்களை விட யார் நினைப்பா. அதனால நீங்க இதுக்கெல்லாம் வருத்தப்படாதீங்க நீங்க இந்த திருமணத்தை கண்டிப்பா முன்ன நின்னு நடத்தியே ஆகணும்" என்று கூற அப்போதுதான் பரிமாளத்திற்கு ஆசுவாசமாக இருந்தது.

என்னதான் அண்ணன் கூறினார் என்று வந்தாலும் அபூர்வாவின் வீட்டிலும் எந்த சங்கடமும் இல்லை என்று தெரிந்து கொண்டதால் அவர் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்.

பின் அன்று மாலை நகை கடைக்கு சென்றவர்கள் ஒரு ஆரம் மற்றும் தமிழுக்கு கைகாப்பு ஆகியவற்றை வாங்குவதாக முடிவு செய்தனர். அனைவரும் அபூர்வாவுக்கு நகைகளை தேடிக்கொண்டிருக்க தமிழ் அங்கு ஓரமாக அமர்ந்திருந்தான்.

அபூர்வாவிற்கு நகைகள் எடுப்பதைப் பற்றி அவ்வளவாக தெரியாது என்பதால் அவளும் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டாமல் அவர்கள் எடுத்துக் கொடுப்பது பிடிக்கிறதா பிடிக்கலையா என்று மட்டும் கூறிக் கொண்டிருந்தாள். அவளைப் பற்றி தெரிந்த கீதா " நீ ஒன்னு பண்ணு ஓரமா போய் உட்காரு நாங்க தேடிட்டு எதெல்லாம் புடிச்சுதோ அதை வந்து உன்கிட்ட காண்பிக்கிறோம். அதுல உனக்கு பிடிச்சத நீ செலக்ட் பண்ணிக்கோ" என்று கூற அவளும் சரி என்று ஓரமாக அமர்ந்து விட்டாள்.

அப்பொழுது அவள் அருகில் வந்த தமிழ்மித்ரன் "என்ன நகை எல்லாம் பார்த்தாச்சா" என்று கேட்க அவளோ வாத்தியாருக்கு பயந்த மாணவி போல் வேகமாக எழுந்து நின்றாள். பின் "இல்ல சார் எனக்கு அதைப் பத்தி அவ்வளவா தெரியாது அதனால அவங்க செலக்ட் பண்ணி தரட்டும். கடைசியில எது புடிச்சிருக்கோ அதை எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டேன்" என்று கூற அவனும் அவளது செய்கையை பார்த்து சிரித்து விட்டான்

"இங்க பாரு நான் ஒன்னும் உன்னோட காலேஜ் சேர்மன் இல்லை. இப்ப சாதாரண ஒரு தமிழ்மித்ரன் தான் பேசுகிறேன். இப்படி நீ பண்ணனா பார்க்கிறவங்க ஏதோ நான் உன்ன மிரட்டுவதா நினைச்சுக்க மாட்டாங்களா" என்று கேட்க அவளோ "சாரி சார்" என்று தலை குனிந்து கொண்டாள்.

அப்பொழுது அங்கு வந்த கீதாவின் மகள் கார்த்திகா "நீங்கதான் என்னோட சித்தப்பா வா" என்று கேட்க தமிழ்மித்ரன் புன்னகைத்தபடியே ஆமாம் என்றான்.

"அப்போ ஏன் எங்க சித்தி உங்கள சார்னு கூப்பிடுறாங்க" என்று கேட்க, அவனோ "அதை உங்க சித்தி கிட்ட கேளு" என்று கூறிவிட்டான். அவளும் அபூர்வாவிடம் "ஏன் சித்தி சித்தப்பாவை சார் என்று கூப்பிடுறீங்க. அவர் என்ன உங்களுக்கு டீச்சரா அப்படி கூப்பிடறதுக்கு" என்று கேட்க அவளோ என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் திருதிருவென விழித்தாள்.

பின் சற்று நேரம் யோசிப்பது போல் பாவனை செய்த கார்த்திகா "நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேன் கண்டுபிடிச்சிட்டேன். சித்தப்பா உவங்கள விட பிக் பாய் இல்ல. அதனாலதான் நீங்க அவரை சார் ன்னு கூப்பிடுறிங்க கரெக்டா" என்று கேட்க அவளோ அதிர்ந்து தமிழ்மித்ரனை பார்த்தாள்.

கார்த்திகா என்னவோ உயரத்தை வைத்து கூறினாள் தான், பெரியவர்கள் அப்பொழுது தான் அவர்களது வயது வித்தியாசத்தை உணர, தமிழின் முகம் இறுக அவளைப் பார்த்தவன் அவளது அதிர்ச்சியான முகத்தை கண்டு "இந்த மாதிரி தான் இனிமேல் நிறைய பேர் உன்கிட்ட கேப்பாங்க. அப்பா உனக்கு இது சங்கடமா கூட தெரியலாம். இப்பவே நல்லா யோசிச்சு இருக்கோ" என்று அவன் அவளிடம் ஒரு மாதிரியான குரலில் வினவ, அவளோ "இல்ல சார் என் மனசுல அந்த மாதிரி எல்லாம் எந்த நினைப்பும் இல்லை. எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல சம்மதம் தான். நீங்க வயசு வித்தியாசத்த பத்தி இனிமேல் பேச வேண்டாமே" என்று தலை குனிந்தபடியே கூறினாள்.

அவன் சரி என்று கூறி மறுபக்கம் திரும்ப அங்கு ஒரு அழகிய மாங்கா மாலையை கண்டான். அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்க அதன் அருகே சென்றவன் "அந்த நகையை எடுத்ததாங்க" என்று கூற கடை சிப்பந்தியும் அதை அவனுக்கு எடுத்துக் கொடுத்தார்.

பின் அபூர்வாவை அருகில் அழைத்தவன் "கொஞ்சம் திரும்பு" என்று கூறி அந்தப் பெண் சிப்பந்தியிடம் "இந்த நகையை அவ கழுத்துல வைத்து காட்டுங்கள்" என்று கூறினான். அவரும் அவள் கழுத்தில் வைத்து காட்ட அது அவளுக்கு அவ்வளவு பொருந்தியிருந்தது. அவளது உடல்வாகிற்க்கு ஏற்றார்போல் அவள் சேலை கச்சிதமாக இருக்க, இந்த நகையும் அவளது அழகுக்கு அழகு சேர்த்தது.

அவளை ஒரு ரசனை நிறைந்த பார்வை பார்த்தவன் "இது நல்லாயிருக்கு. உனக்கு பிடிச்சிருக்கா" என்று கேட்க அவளும் பிடித்திருக்கு என்பது போல் தலையாட்டினாள். அப்பொழுதுதான் அங்கு பார்த்த அவனது அம்மா மற்றும் அத்தை ஆகியோர் கீதாவையும் அழைத்து அவர்கள் இருந்த திசையை காமிக்க மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் ஆச்சர்யமாக பார்த்துக் கொண்டனர். அதை கவனித்த தமிழ்மித்ரன் மற்றும் அபூர்வ ஆகியோர் வெட்கத்தில் தலை குனிந்து கொண்டார்கள்.


தமிழ் மித்ரன் அருகில் வந்த பரிமளம் "என்னடா இப்பவே என் பொண்ணுக்கிட்ட கவுந்துட்ட போல" என்று கேட்க அவனோ :அப்ப நான் உங்க பையன் இல்லையா" என்று அவர் தோல் மேல் கை போட்டு கேட்டான். "நீயும் என் பையன் தாண்டா ராஜா ஆனால் முறைக்கு அவள் என் பெண்ணாக தானே ஆகுது. இப்போ நடக்கறதை எல்லாம் பார்த்தா நீ என் பொண்ணுகிட்ட குப்புற அடிச்சு விழுந்ததை போல இருக்கே" என்று கேட்க அவனோ எதுவும் கூறாமல் அமைதியாக புன்னகைத்தபடியே நின்றான்

பரிமளம் "மாப்பிள பொண்ணுக்கு நகைய எடுத்தாச்சு. இப்ப பொண்ணு மாப்பிள்ளைக்கு நகை எடுக்கணும்" என்று கூறி அபூர்வாவை அவனுக்கு காப்பு தேர்வு செய்ய சொல்ல, அவளோ 'எனக்கு தேர்வு செய்ய தெரியாதே முன்னபின்ன இதெல்லாம் பண்ணி இருந்தா தானே தெரியும்' என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டே விழித்துக் கொண்டிருக்க, மற்றவர்களோ "நீங்க ரெண்டு பேரும் சீக்கிரம் எது வேணும்ன்னு முடிவு செஞ்சு எடுத்துட்டு வாங்க எங்களுக்கெல்லாம் ரொம்ப டயர்டா இருக்கு நாங்க ஓரமா போய் உட்கார்ந்து ஜூஸ் குடிக்கிறோம்" என்று கூற அதை பார்த்த அபூர்வா மானசீகமாக தலையில் அடித்துக்கொண்டு 'எனக்கு இதப்பத்தி தெரியாதுன்னு இவங்கள தேர்வு செய்ய சொன்னால், இவங்க என்னை இப்படி கோர்த்து விட்டுவிட்டு ஜாலியா ஜூஸ் குடிச்சுட்டு இருக்காங்களே" என்று எண்ணியவள் தமிழ் மித்ரனை பார்க்க அவனோ தனக்கும் சம்பந்தம் இல்லாததுபோல் கையிலிருந்த கைபேசியை நோண்டிக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவன் அருகில் சென்று "சார்" என்று அழைத்த அவனோ சற்றும் கண்டு கொள்ளாமல் தனது கைப்பேசியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மறுபடியும் அவள் "சார்" என்று அழைக்க அப்பொழுதும் அவன் திரும்பவில்லை. அப்பொழுது அருகில் வந்த கார்த்திகா "சித்தப்பா சித்தி உங்களத்தான் கூப்பிடுறாங்க" என்று சொல்ல, அவனோ "நீதான பாப்பா சொன்ன என்ன சார் என்றா கூப்பிடுவாங்க என்று. இப்போ உன் சித்தி சார்னு தான கூப்பிட்டு இருக்காங்க. அப்புறம் எப்படி நான் திரும்புவது" என்று கேட்க கார்த்திகாவும் "ஆமால்ல கரெக்ட் தான். சித்தி நீங்க சித்தப்பாவை வேற ஒரு பெயர் சொல்லி கூப்பிடு" என்று கூற அவளோ " என்ன சொல்லி கூப்பிடுவது" என்று தயக்கமாக கேட்டாள்.


அவனோ "அதை நீதான் முடிவு பண்ணனும்" என்று கூறிவிட கார்த்திகாவும் "சித்தி நம்ம ராகவி சித்தி மகேஷ் சித்தப்பாவை மாமானு கூப்பிடுவாங்க அப்ப நீயும் சித்தப்பாவை மாமா என்று தான் கூப்பிடனும்" என்று கூற அவளுக்கு இது பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது.

"என்னது மாமான்னு கூப்பிடனுமா. அப்படி மட்டும் கூப்பிட்டா அவ்வளவுதான் மொத்தமா முடிஞ்சிடும். அந்த சக்தி அம்மா அவங்கள மாமா அத்தைனு கூப்பிட்டதுக்கே அந்தத் திட்டு திட்டினார்கள். இவரையும் போய் என்ன மாமா ன்னு கூப்பிட்டா அவ்வளவுதான் என்கதை க்ளோஸ்" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொள்ள, தமிழோ "ஆமால்ல அதை உன் சித்தி கிட்ட சொல்லு" என்று கூற அவளும் "சித்தி சித்தப்பாவை நீ மாமானு கூப்பிடு" என்றாள்.

அவளோ 'அவரை எப்படி மாமானு கூப்பிடுவது' என்று தயக்கத்தோடு இருக்க கார்த்திகா விடாமல் " சித்தி ஏன் இவ்வளவு நேரம். நம்ம சித்தப்பா தானே மாமா ன்னு கூப்பிட சொல்றாங்க. சீக்கிரம் கூப்பிடுங்க நான் போய் சாப்பிட வேண்டும்" என்று கூற அவனோ அவளது முகத்தை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான் அவளது பதிலுக்காக.

பின் ஒருவாறு சமாளித்தவள் "மா" என்று கூறிவிட்டு அடுத்த மாவை உள்ளே விழுங்கிவிட கார்த்திகாவும் "சித்தி மா இல்ல மாமானு ஒழுங்கா சொல்லுங்க" என்று மறுபடியும் கூற அவளும் வேறு வழியில்லாததால் தமிழ்மித்ரன் முகத்தை கண்டவள் "மாமா" என்று வேகமாக கூறி விட்டு தலை குனிந்து கொண்டாள்.

தமிழ்மித்ரனும் அவள் கூறியதைக் கேட்டு சிரித்த முகத்துடனேயே வேறு பக்கம் திரும்பிக் கொள்ள இவர்கள் இருவரையும் இரண்டு ஜோடிக் கண்கள் குரோத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கண்களுக்கு சொந்தக்காரர்கள் அபூர்வா தமிழ் திருமணத்தில் ஏதாவது பாதிப்பு ஏற்படுத்துவார்களா காலம்தான் பதில் சொல்லும். .