மெய் தீண்டும் நேசம் - 12

Aadhiraa Ram

Well-Known Member
#1

Screenshot_2020-03-08-21-07-25-266_vsin.t16_funny_photo.jpg

அத்தியாயம் 12:

அடுத்தநாள் சக்தியைத் தவிர மற்ற குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் கண்ணனை காண அவர் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த மருத்துவமனைக்கு சென்றனர். சாந்தியும் கீதாவும் ஏற்கனவே அவருக்கு துணையாக அங்கு இருக்க இவர்கள் வருவதை கண்டவர்கள் "வாங்க அம்மா வாங்க ஐயா" என்று அழைத்தவர்கள், அவர்கள் "அபூர்வா எங்க" என்று கேட்க "இப்ப தான் சாப்பாடு எடுத்துட்டு வரேன் போயிருக்கா" என்று கூறினார்கள்.

சாந்தி ஏற்கனவே இந்த திருமண விஷயத்தை கீதாவிற்கு சொல்லி இருந்ததால் அவர்கள் இருவருமே ஒருவேளை கல்யாணத்திற்கு சம்மதம் தெரிவிக்க தான் அவர்கள் வந்திருக்கிறார்களோ என்று ஆர்வமுடன் இருக்க அது அவர்கள் முகத்திலும் பிரதிபலித்தது.

அவர்கள் முகத்தை வைத்து அவர்கள் நினைப்பதை கண்டு கொண்ட சிதம்பரம், "நீங்க நினைக்கிறது சரி தான், நாங்க எல்லோரும் இந்த கல்யாணத்திற்கு முழு சம்மதம் தெரிவிக்க தான் இங்க வந்திருக்கோம். எங்களுக்கு அபூர்வாவை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. உங்க வீட்டு பொண்ணு எங்க வீட்டுக்கு வர்றது எங்களுக்கு முழு சம்மதம் " என்று கூற, வசந்தாவும் "அபூர்வா எங்களுக்கு மருமகளா வருவது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு" என்று கூறினார்.

" ஆனால் தமிழ் உங்ககிட்ட ஏதோ ஒன்னு கேட்கணும் என்ன சொல்கிறான். அதை மட்டும் நீங்க என்னன்னு கேட்டுக்கொள்ளுக்கள்" என்று கூற அவர்களும் தமிழை நோக்கி "சொல்லுங்க தம்பி என்ன விஷயம் என்ன கேட்கணும் எதுவா இருந்தாலும் எங்களால் முடிஞ்ச அளவுக்கு நாங்க பண்றோம்" என்று கூறினார்கள்

அவனும் சிரித்துக் கொண்டே "எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். உங்க கிட்ட நான் ஒன்னே ஒன்னு தான் கேட்கணும். எனக்கும் அபூர்வாவிற்கும் கிட்டத்தட்ட ஒன்பது வருட வயது வித்தியாசம் இருக்கு. இந்த வயது வித்தியாசத்தோடு அவளை எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி கொடுக்க உங்களுக்கு சம்மதமா" என்று கேட்க, கண்ணனோ " தம்பி வயசுல என்ன இருக்கு மனுஷங்களோட குணம் தான் முக்கியம். அந்த வகையில பாத்தா நீங்க ரொம்ப உயர்ந்தவர். அதனால அந்த வயசு வித்தியாசம் எங்க மனசுக்கு வரவே இல்ல. நீங்க சொன்னதுக்கு அப்புறம் தான் அது எங்களுக்கு தோணுது" என்று கூற சிதம்பரமும் "ஒரு வார்த்தை அபூர்வா கிட்ட கேட்கலாமே" என்று கூறினார்.

கண்ணனோ "ஐயா எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு அவளுக்கும் இதுல சம்மதமா தான் இருக்கும். அவ இதெல்லாம் பெருசா மனசுல எடுத்துக்க மாட்டா. அதனால தைரியமா நீங்க கல்யாணத்தை பத்தி பேசலாம்" என்று கூற தமிழும் புன்னகை முகமாக சிதம்பரத்தை நோக்கினான். அவனுக்கு தான் தெரியுமே ஏற்கனவே அவன் அபூர்வாவி இதைப்பற்றி பேசி விட்டதால் தைரியமாக தன் தந்தையிடம் "அப்பா இந்த கல்யாணத்த பத்தி அடுத்த என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நம்ம பேச ஆரம்பித்து விடலாம்" என்று கூறி தனது சம்மதத்தைத் தெரிவித்து விட்டான்.

அப்பொழுது சாந்தி சற்று தயங்கிய படியே "சக்தி பாப்பாக்கு இதுல விருப்பமா" என்று கேட்க அங்கு ஒரு பெருத்த அமைதி நிலவியது. உடனே கதிர்வேலன் "கட்டிக்க போறவனுக்கு சம்மதம் கட்டிக்கப்போற பொண்ணுக்கும் சம்மதம் அதுக்கப்புறம் வேற யாரோட சம்மதமும் இங்கு தேவையில்லை" என்று கூற, சாந்தி "இல்ல தம்பி என்ன இருந்தாலும் ஒரே குடும்பத்தில் இருக்க போறவங்க. இப்படி முகத்தை திருப்பிட்டு போனா நல்லா இருக்குமா. நாலுபேர் பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க அது தப்பா தெரியாதா" என்று கூற அவனுக்கும் அது புரியத்தான் செய்தது ஆனால் அதற்கு அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

சிதம்பரமோ "அதை பத்தி நீங்க கவலை படாதீங்க. ரெண்டு பேரும் ஒரே குடும்பத்தில் இருக்கப் போறாங்க கொஞ்ச நாளிலேயே அபூர்வாவின் குணநலம் பத்தி நல்லா புரிஞ்சுப்பா. அதுக்கப்புறம் ரெண்டு பேரும் ராசி ஆயிடுவாங்க. எனக்கு நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு, அதுமட்டுமில்லாமல் சத்தியும் இயல்பிலேயே கெட்ட பொண்ணு கிடையாது. கொஞ்சம் கவுரவம் அந்தஸ்து பார்ப்பா அவ்வளவுதான் அதனால் அதைப்பற்றி நாம் இப்ப கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை" என்று அவர்களுக்கு ஆறுதல் வார்த்தை கூறினார்.


கண்ணன் மற்றும் சாந்தி ஆகியோருக்கு இதில் கொஞ்சம் வருத்தம் இருக்கத்தான் செய்தது, தன் பெண் வாழப் போகும் இடத்தில் இவ்வாறு இருந்தால் அவள் எப்படி சமாளிப்பாள் என்று பெற்றோராக யோசித்தனர்.

ஆனால் சிதம்பரம் மற்றும் வசந்தா ஆகியோரின் குணம் பற்றி அறிந்தவர்கள் அவர்கள் எப்படியும் தங்களது பெண்ணை சந்தோஷமாக வைத்துக் கொள்வார்கள் என்று நம்பினர்.

அவர்கள் கல்யாணத்தை எப்ப வச்சுக்கலாம் என்று அடுத்த பேச்சுகளுக்கு தாவ அபூர்வாவின் அக்கா கீதா "ஐயா இப்பதான் அவள் வேலையில் சேர்ந்திருக்கா அதை என்ன பண்ணலாம்" என்று கேட்க அனைவருக்கும் அப்பொழுதுதான் அந்த விஷயம் உறைத்தது.

தமிழிடம் சிதம்பரம் "நீ என்னப்பா நினைக்கிறாய்" என்று கேட்க அவனோ "எந்த பிரச்சனையும் இல்ல ஆனா சென்னைல வேலை பார்ப்பதால் நான் இங்கேயும் அவள் அங்கேயும் இருக்கிறது ஒரு மாதிரி இருக்கும். அதுதான் யோசிக்கிறேன்" என்று கூற "கண்ணனோ தம்பி அதெல்லாம் கவலைப்படாதீங்க. அந்த வேலையை விட்டுவிடட்டும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு ரெண்டு பேரும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் இருக்கிறது நல்லாவா இருக்கும்" என்று கூற சிதம்பரமும் அதை ஆமோதிப்பது போல் தலையசைத்தார்.

ஆனால் தமிழோ "நம்மளா முடிவு பண்ணக்கூடாது. அவளுக்கு ஒரு விருப்பம் இருக்கும் அதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கணும். அவளுக்கு வேலை பார்க்க ஆசை இருக்கான்னு முதல்ல தெரிஞ்சுக்கணும் நான் இதைப்பற்றி அபூர்வா கிட்ட பேசுறேன்" என்று கூற அனைவரும் அதற்கு சம்மதம் தெரிவித்தனர்.

அன்று மாலை கீதாவிடம் சொல்லி அபூர்வாவை அருகிலிருந்த ஒரு கோவிலுக்கு அழைத்து வர அவளோ "எதுக்கு இந்த நேரத்துல கோவில்" என்றாள்.

கீதா "அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம் முதல்ல நீ கோவிலுக்கு வா" என்று அவளை அழைத்துச் செல்ல, அவளுக்கு என்னவென்று புரியவில்லை என்றாலும் தன் அக்காவுடன் கோயிலுக்கு சென்றாள். அங்கு உள்ளே சென்று பிரகாரத்தில் சாமி கும்பிட்டுவிட்டு வெளியே வரும்பொழுது அவள் பக்கவாட்டில் தமிழ்மித்ரன் அமர்ந்து இருப்பதை கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்தாள்.

பின் கீதாவை திரும்பிப் பார்க்க அவள் ஆம் என்பது போல் கண்ணசைத்து அபூர்வாவை தமிழ்மித்ரன் அருகில் அழைத்துச் சென்றாள்.

பின் கீதாவை "என்ன கேட்கணுமோ கேளுங்க தம்பி" என்று கூற தமிழ்மித்ரன் " நான் கொஞ்சம் தனியா பேசனும்" என்று கூறினான்.
கீதா தயங்கியபடி "இல்ல தம்பி நான் இங்கேயே நிற்கிறேன்" என்று கூற, தமிழ்மித்ரன் "உங்க தங்கச்சியை நான் எதுவும் பண்ணி விட மாட்டேன். நீங்க என்ன நம்பி தைரியமா விட்டுட்டு போகலாம்" என்று கூற அவரோ பதட்டமாகி தமிழ் கோபித்துக் கொண்டான் என்று எண்ணிக்கொண்டு "இல்ல தம்பி அப்படி எல்லாம் நான் எதுவும் நினைக்கல. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி தனியா பேச கூடாதுன்னு சொல்லுவாங்க. அது தான் யோசித்தேன். நீங்க பேசுங்க நான் அப்படி ஓரமா நிற்கிறேன்" என்று தூர சென்று நின்றுகொண்டார். ஆனால் இவர்களே அங்கிருந்து கண்காணிக்கவும் அவர் தவறவில்லை.

தமிழ்மித்ரன் கையை பிசைந்து கொண்டு நின்று கொண்டிருந்த அபூர்வாவின் அக்காவை கண்டு "நம்ம ரெண்டு பேரும் ஏதோ முதல்முறை தனியா பேசுற மாதிரி இவங்க எப்படி பயப்படுறாங்க பார்த்தியா" என்று கேலி குரலில் கேட்க, அவளும் அதையே தான் மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அக்காவின் நடவடிக்கையை பார்த்து இவர் கண்டிப்பாக மனதில் கிண்டலடித்து இருப்பார் என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தமிழ்மித்ரன் அதை கேள்வியாக கேட்க அவளும் அதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் மௌனச் சிரிப்பு சிரித்தாள்.

பின் அவனே "இன்னிக்கு ஹாஸ்பிடல்ல என்ன ஆச்சு உனக்கு தெரியுமா" என்று கேட்க அவளோ பயத்தில், "ஏதாவது ஆயிடுச்சா. இல்லையே நான் பேசத்தானே செய்தேன் அம்மா அப்பாட்ட. அவங்க எதுவும் சொல்லலையே" என்று கூற அவனும் "ஹாஸ்பிடல் என்றால் ஏதாவது தப்பா தான் ஃ இருக்குமா. நல்லதே நடந்திருக்கக் கூடாது என்று கேட்க, அவள் "இல்லை அப்படி எல்லாம் இல்லை" என்று தயங்கியவாறு தலை குனிந்து கொண்டாள்.


"ஹாஸ்பிடல்ல கெட்டது மட்டுமல்ல நல்லதும் நடக்கும். உதாரணத்துக்கு சொல்லணும்னா இதோ எங்க வீட்டிலிருந்து உன்ன கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்காக சம்மதம் தெரிவித்து இன்னைக்கு போய் பேசினார்களே அதுமாதிரி" என்று கூற அவளோ அவனை அதிர்ச்சியாக பார்த்தாள்.

தமிழ்மித்ரன் மெலிதாக சிரித்தவாறு "நான் கல்யாணத்திற்கு சம்மதம் சொன்னோம் என்று தானே சொன்னேன். வேறு ஏதோ சொன்ன மாதிரி ஏன் இவ்வளோ அதிர்ச்சியாக பார்க்கிற " என்று கேட்க அவளோ மறுநிமிடமே "உங்க அண்ணி இதற்கு சம்மதித்து விட்டார்களா" என்று கேட்டாள்.


தமிழ்மித்ரன் சற்று நேரம் யோசிப்பது போல் பாவனை செய்தவன் "எனக்குத் தானா உன்ன பொண்ணு கேட்டு வந்தோம். இதுல எங்க அண்ணி ஏன் சம்மதிக்கணும்" என்று கேட்க அவளோ "இல்லை ஒரே குடும்பத்தில் ஒன்றாக இருக்கப் போகிறோம். அவங்களுக்கு என்ன பிடிக்காது அதனால" என்று தயங்கியபடி கேட்க, "எனக்கு புடிச்சிருந்தா போதும் வேற யாருக்கும் பிடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. நீ முதலில் இந்த கல்யாணம் உனக்கு வேண்டுமா வேண்டாமா என்று ஒரு முடிவு பண்ணு. எனக்கு என்னமோ உனக்கு தான் இந்த கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்லாத மாதிரி இருக்கு அப்படி இல்லன்னா நேரடியா சொல்லி விடு" என்று சற்று கோபமாக கேட்டான்.

அவளோ "அதெல்லாம் இல்ல எனக்கு நிஜமா எந்த பிரச்சனையும் இல்லை" என்று வேகமாக கூற அவனோ "அப்ப என்னை பிடிச்சிருக்கு தானே" என்று புன்னகைத்தபடி புன்னகை மன்னனாக கேட்டான்.

அவளுக்கோ அவனது புன்னகையில் மனம் கொள்ளை போக எங்கே அவன் பார்த்தால் தப்பாக நினைத்துக் கொள்வானோ என்று தலை குனிந்து அமைதியாக நின்றாள்.

"நான் இங்க நின்னுட்டு இருக்கேன் நீ தலை குனிஞ்சி நின்னுட்டு இருந்தா என்ன அர்த்தம் “ என்று அவன் கேட்க, " இல்ல எனக்கு எங்க அம்மா அப்பா சொன்னா போதும். அவங்களுக்கு பிடிச்சா எனக்கும் சம்மதம்தான்" என்றாள்.

"கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறது நம்ம ரெண்டு பேரும் அதனால நீ தான் சொல்லணும். அவங்க சம்மதம் அதற்கு அடுத்தது தான். அதனால உனக்கு சம்மதமா இல்லையா என்று மட்டும் கூறு" என்று விடாப்பிடியாக கேட்க, அவளோ வேறுவழியில்லாமல் "எனக்கு சம்மதம்" என்று மெதுவான குரலில் கூறினாள்.

அவனோ புன்னகைத்தவாறே "சரி இதுக்கு மேல உங்க அக்கா நம்மள தனியா விடமாட்டாங்க. குறுகுறுன்னு பார்த்துகிட்டே இருக்காங்க ஏற்கனவே, அதனால நான் வந்த விஷயத்தை நேரடியாக கேட்டு விடுகிறேன். கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உனக்கு வேலைக்கு போக விருப்பம் இருக்கா" என்று கேட்க, அவளுக்கு அப்போதுதான் தான் வேலையில் இருப்பது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.


"ஐயோ அதை நான் மறந்தே போய்விட்டேன்" என்று தலையில் அடித்துக்கொள்ள அவனுக்குதான் சிரிப்பாக வந்தது. சின்னக் பிள்ளை போல இருக்கிற செய்கையை கண்டு மனதிற்குள் சிரித்தவன் "சரி இப்போ சொல்லு நீ என்ன பண்ணலாம்னு இருக்க" என்று கேட்க அவளோ "நான் வேலைக்கு போயி அம்மா அப்பாவை நல்லா பாத்துக்கணும் நினைச்சேன். ஆனா இப்போ திடீர்னு கல்யாணம் வந்ததால எனக்கு இதுல என்ன முடிவு எடுக்கிறதுனு தெரியல. நீங்களே எனக்கு ஏதாவது ஒரு ஐடியா கொடுங்களேன்" என்று கூற, அவனோ "அப்போ ஒன்னு பண்ணலாம் நீ வேலைய கன்டினியூ பண்ணு சென்னையில. நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு இங்கேயே இருக்கேன் நீ அங்க உன் வேலையை பாரு" என்று கூற அவள் திகைப்பாக அவனை பார்த்தாள்.

அவனோ 'என்ன' என்று புருவம் உயர்த்தி கேட்க, "இல்ல கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்புறம் நீங்க ஓர் இடத்தில் நான் ஓரிடத்தில் இருந்தால் எல்லாரும் தப்பா பேச மாட்டாங்களா" என்று கேட்க, "அப்ப நீயே ஒரு பதில் சொல்லு" என்க, அவள் அவர் சற்று நேரம் யோசித்து விட்டு "நான் வேணா இங்கேயே ஒருவேளை பார்க்கட்டுமா" என்று கேட்டாள்.


"எங்க வீட்டு மருமக வேறு ஒரு இடத்தில் வேலை பார்க்கிறது வெளில தெரிஞ்சா அது நல்லா இருக்கும் என நினைக்கிறாயா" என்று சற்று காட்டமாகவே கேட்டான்.

"எந்த தீர்வு சொன்னாலும் அதற்கு முட்டுக்கட்டை போடுறீங்க. அதற்கு கம்முனு நீங்களே ஒரு பதில் வச்சிருப்பீங்களே அதையே சொல்லிடுங்க" என்று கூற அவனும் சிரித்தவாறே "சரி நீ நம்ம கம்பெனி ஏதோ ஒன்றில் ஜாயின் பண்ணிக்கோ இல்ல நம்ம காலேஜ்ல ஏதாவது பார்த்துக் கொள்கிற பொறுப்பை நான் உனக்கு தர சொல்றேன்" என்று கூற அவளோ "வேண்டாம் வேண்டாம் அவ்ளோ பெரிய வேலை எல்லாம் எனக்கு வேண்டாம்" என்றாள்.

அவனோ "அந்த மாதிரி எல்லாம் நீ தட்டிக்கழிக்க முடியாது. நீ நம்மளோட ஏதோ ஒரு தொழிலை கையில் எடுத்து பழகிக்கணும். அப்பதான் நாள பின்ன உதவியாயிருக்கும்" என்று கூற, அவள் "நானா" என்று தயக்கத்துடன் கேட்டாள்.

" ஆமா நீ தான். அண்ணா அவங்க மாமியார் வீட்டு தொழிலை பார்த்துக்கறாங்க அதனால நம்ம குடும்பத் தொழிலையும் என்னோட தனிப்பட்ட தொழில்களையும் நாமதான் பார்த்துக்கணும். வேறு வழி இல்லை நீயும் எங்களுடன் தொழிலில் இணைந்து தான் ஆகணும்" என்று கட்டளையிடும் குரலில் கூற அவளும் வேறு வழியில்லாமல் அரை மனதுடன் சம்மதம் தெரிவித்தாள்.

அவர்கள் பேசி முடித்தவுடன் அருகில் வந்த கீதா "பேசி முடிச்சாச்சா நம்ம கிளம்பலாமா" என்று கேட்க அவளும் சரியென்று தலையாட்டினாள். பின் தமிழிடம் போய் வருவதாக கூறி விட்டு இருவரும் தங்கள் வீட்டை நோக்கிச் செல்ல அங்கு எதிரில் தனது பைக்கில் வந்து இருவரையும் வழிமறித்து நின்றான் வேதா.

"என்ன இங்க ஊருக்கு வந்ததை சொல்லவே இல்லை" என்று கீதா இருக்கும்போதே அபூர்வாவிடம் அவன் கேட்க, அவளோ பயந்து போய் நின்றாள். அப்போது அபூர்வாவின் மனதிற்குள்ளும் இத்தனை நாள் இந்த பிரச்சனையில் இவனை பத்தி நாம மறந்து விட்டோமே என்று நொந்து கொண்டு அமைதியாக நிற்க, அவனே தொடர்ந்து " என்ன போன் பண்ணா கூட எடுக்க மாட்டேங்குற" என்று கேட்க கீதா, " நீங்க யாரு தம்பி" என்று கேள்வி கேட்டார்.

"நான் இவங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்க தாங்க" என்று கூற, "அப்படியா ஆனா எங்க அப்பா உடம்பு சரி இல்லாம ஹாஸ்பிடல்ல இருக்காருப்பா. அதனாலதான் நாங்க போன அதிகமா யூஸ் பண்ணல அதனால தெரியாமல் போயிருக்கலாம். சரி நாங்க வரோம் தம்பி" என்று கூற அவன் "ஒரு நிமிஷம் இருங்க நான் அவகிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்" என்று கூற கீதா என்ன என்பதுபோல் பார்த்தார்.

"இல்ல நான் அவ கிட்ட தனியா பேசணும் "என்று அவன் கேட்க, "தம்பி வேற ஒருத்தரை கட்டிக்கப்போற பொண்ணு இந்த மாதிரி எல்லாம் ரோட்ல வெச்சு பேசுறது தப்பு கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கங்க. புரிந்து கொள்வீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்" என்று முகத்தில் அடித்தாற்போல் கூற. அவனோ "நான் கட்டிக்கப்போற பொண்ணு நான் பேசினா என்ன" என்று அதிரடியாக கீதாவிடம் கேட்டே விட்டான். கீதா அவன் கூறிய செய்திகள் வாயடைத்துப் போய் நின்றாள்.

" என்னப்பா சொல்ற என்ன இப்படி எல்லாம் பேசுற" என்று அதிர்ச்சி விலகாமல் கேட்க வேதா "அதோ உங்க தங்கச்சி கிட்ட கேளுங்க நான் யாரென்று" என்று எகத்தாளமாக கீதாவிடம் கூற, கீதா அவளை ஒரு தீ பார்வை திரும்ப பார்த்தாள். அப்பொழுது அங்கு கண்ணீர் வடித்தபடி "அதெல்லாம் எதுவும் இல்லை" என்று கூறினாள் அபூர்வா.

"என்ன இல்ல நாம உயிருக்கு உயிரா காதலிக்கிறோமே அது இல்லைன்னு ஆயிடுமா. ஏன் பொய் சொல்ற நமக்குள்ள இருக்க காதல சொல்ல வேண்டியது தானே" என்று கேட்க கீதா ஒரு நிமிடம் அபூர்வாவின் திருமணம் பற்றிய செய்தியை அவனிடம் கூறி விடலாமா என்று யோசித்தாள் , ஆனால் ஏற்கனவே அவன் மிரட்டுவது போல் பேச, இவனிடம் இதைப்பற்றி பேசினால் பெரிய பிரச்சினை ஆகிவிடும் என்று நினைத்தவர் அமைதியாக இருந்துவிட்டார்.

" தம்பி நீங்க பேசறது சுத்தமா சரி இல்ல. நீங்க தள்ளுங்க. நாங்க போகணும்" என்று கூற "அதெல்லாம் முடியாது அவளை என் கிட்ட பேசிட்டு போகச் சொல்லுங்கள்" என்று வேதா பிடிவாதமாக கூறினான்.

நிலைமையின் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொண்ட கீதா "தம்பி எங்க அப்பா உடம்பு சரியில்லாம ஆஸ்பத்திரியில இருக்காங்க. நான் இப்ப சாப்பாடு எடுத்துட்டு போகணும் தயவு செஞ்சு கொஞ்சம் வழி விடுங்க இப்படியெல்லாம் பேசிகிட்டு நிக்காதீங்க" என்று கூற கூறியவள் வேகமாக அவள் கையை பிடித்து வீட்டுக்கு அழைத்து வந்துவிட்டாள்.

கோபத்துடன் அபூர்வாவை வீட்டிற்கு இழுத்து வந்த கீதா வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடன் அவளை ஓங்கி அறைந்தார். " என்னடி நெனச்சிட்டு இருக்க கண்டவனெல்லாம் வந்து இப்படி பேசிக்கிட்டு இருக்கான். இதுதான் நீ மெட்ராஸ் போன லட்சனமா. நான் என்னமோ உன்ன ரொம்ப நல்ல பொண்ணு நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேன் இப்படி பண்ணி வெச்சு இருக்கியே டி. இப்பதான் ஒருத்தர்கிட்ட கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் என்றுவாக்கு கொடுத்துவிட்டு வந்து நிற்கிற. இன்னொருத்தன் உன்ன லவ் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு இருக்கான் என்னதான் நடக்குது" என்று அவள் ஆத்திரத்தோடு கத்த, அபூர்வா அழுதுகொண்டே "அக்கா நான் சொல்றதை கொஞ்சம் கேளுங்க" என்று கூற,

" இன்னும் நான் என்ன கேட்கணும் இதுக்கு மேல என்ன கேட்கணும் என்கிற. நடுரோட்டில் வைத்து ஒருத்தன் இப்படி பேசறான் எவ்வளவு அவமானமாக இருக்கிறது தெரியுமா" என்று கூற "அக்கா இது கூட அம்மா அப்பாவுக்கு கூட தெரியும்" என்று அபூர்வா சொல்ல கீதாவிற்கு மிகவும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

" என்னது அம்மா அப்பாவுக்கு தெரியுமா" என்று அதிர்ச்சி விலகாமல் கேட்க, "ஆமா அவங்களுக்கு தெரியும். நான் ஏற்கனவே அவங்க கிட்ட சொல்லி விட்டேன்" என்று அனைத்தையும் கூற, கீதாவுமே " என் இப்படிப்பட்ட ஒருவனா பைத்தியமாக இருப்பான் போல. ஒரு பெண்ணை எப்படியெல்லாம் பேசி கொடுமைப்படுத்துகிறான்" என்று அதிர்ச்சியில் பேச அவளும் "ஆமாக்கா நானும் எவ்வளவோ பேசிப் பார்த்தேன் ஆனா அவன் எதுவுமே கேட்கிற மாதிரி தெரியல. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு இந்த கல்யாணத்துல கூட அவன் ஏதாவது பிரச்சினை பண்ணிடுவான்னு" என்று அழுதுகொண்டே கூறினாள்.

கீதா "சரி வா நம்ம இப்ப ஹாஸ்பிடல் போகலாம் அங்க போய் அம்மா அப்பாகிட்ட பேசி இதைப்பற்றி ஒரு முடிவு எடுப்போம்" என்று கூற இரு சகோதரிகளும் மருத்துவமனைக்கு சென்றனர்.
அங்கு அவர்களது தாய் தந்தையர் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்க அவர்களிடம் சென்று கீதா "அம்மா அப்பா உங்களுக்கு வேதா என்கின்ற ஒருத்தன் பிரச்சனை பண்றத பத்தி தெரியுமா" என்று கேட்க அவர்களும் அமைதியாக தெரியும் என்றனர்.

" என்னமா இப்படி சாதாரணமா சொல்றீங்க இன்னைக்கு அவன் ஏன் முன்னாடியே வந்து இவ கிட்ட பேசணும்னு சொல்றான். இதெல்லாம் நாம சும்மா விடக்கூடாது என்று கூற அவர்களும் "எங்களுக்கும் என்ன பண்றதுனே தெரியல. முன்னாடி எப்படியாவது இந்த பிரச்சனையை சிதம்பரம் ஐயா கிட்ட சொல்லி தீர்க்கலாம் என்று நெனச்சேன். ஆனால் இப்போ அவங்களே வந்து சம்பந்தம் பேசி இருக்காங்க அவங்க கிட்ட இத சொன்னா தப்பா எடுத்துக்க வாய்ப்பிருக்கு அது தான் நானும் அப்பாவும் இப்போ பேசிக்கொண்டு இருந்தோம் என்ன பண்றதுன்னு" என்று சாந்தி கூற, "நான் வேணா என் புருஷன் கிட்ட சொல்லி ஏதாவது வழி இருக்கா என்று பார்க்கட்டுமா" என்று கீதா கேட்டாள்.
"என்னது உன் புருஷன் கிட்டயா" என்று அனைவரும் ஒருசேர அதிர்ந்தனர்.