தானா வந்த சந்தனமே-25

Nilasubramanian

Well-Known Member
#1
அத்தியாயம்-25

கீழே வந்த கீர்த்தி,பதுமை போல நின்றாள்.யாரையும் பார்க்கவில்லை.அவள் முகத்தில், எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.

"சொல்லுமா..கீர்த்தி..இவரு சொல்லுறது உண்மையா..??"
விநாயகம், கீர்த்தியை பார்த்து கேட்டார்.

அவர் கேள்வியில், அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் கீர்த்தி.

அதன் பின், அவள் கண்கள், அவள் தந்தையிடம் சென்றது.

அவர் முகம் இறுகி, இருந்தது.கீர்திக்கு சற்று, பயமாய் இருந்தது.

அவள் பார்வையை திருப்பி,பார்த்தியின் முகம் பார்த்தாள். அவன் முகத்தில், பல உணர்வுகள்,கண்கள் கலங்கி இருந்தது.

அந்த கண்களில்,ஒரு கெஞ்சல்,ஒரு பதட்டம்,ஒரு ஆர்வம்..ஒரு கவலை..இப்படி பல உணர்வுகள் வழிந்தது.

'உண்மையை சொல்லி விடு, என்னும் கெஞ்சல்,
மாற்றி பேசிவிடாதே, என்னும் பதட்டம்,
என்ன சொல்ல போகிறாள், என்ற ஆர்வம்,
மாற்றி பேசி, ஏமாற்றம் தந்து விடுவாளோ,பயத்தில், என்னும் கவலை..'

உயிரை கையில் பிடித்துக் கொண்டு, என்னும் சொல்லுக்கு இணங்க,உயிரை, கண்ணில் தேக்கி வைத்துக்கொண்டு, நின்றான்.

அவனை,ஒரு நிமிடம், இமைக்காமல் பார்த்தாள். பின், கண்ணில் துயரத்துடன்,இமை மூடி திறந்தாள்.

"சொல்லுமா,யாருக்கும் பயப்படாம,உண்மையை தைரியமா,சொல்லு.."

மீண்டும்,விநாயகம் அவளிடம் கூறினார்.

"இப்படி கேட்டா, அவளுக்கு என்ன புரியும்??இவன் என்ன சொன்னான்,ஏது சொன்னான்..எதுவும் சொல்லாமல்.."
நீட்டி முழக்கிய, அகிலாண்டம்.

"இங்க பாருமா.. கீர்த்தி..இவன் என்ன சொன்னான்னா…"

அகிலாண்டத்தின் பேச்சு, பாதியிலேயே நின்றது.கீர்த்தியின் உக்கிர பார்வையில்,அவரை
நிமிர்ந்து பார்த்த,கீர்த்தியின் விழிகளில் கனல்,அந்த பார்வையில், அகிலாண்டமே, வாய் அடைத்து நின்றார்.

ஒரு நீண்ட, பெரு மூச்சு விட்ட கீர்த்தி,பின் யாரையும் நிமிர்ந்து பார்க்காமல்,
"அவர் சொல்லுறது, எல்லாமே நிஜம்,அவரும்,நானும் விரும்புறோம்..அவர் கிட்ட, முதல்ல காதலை சொன்னது, நான் தான்..என் மனசு முழுக்க, அவர் மட்டும் தான் இருக்கார்.அவரை தவிர, யாருக்கும் இடம் இல்லை.இதுக்கும் மேல, என்னைய நிச்சயம் பண்ணுறதுன்னா, பண்ணிக்கலாம்.எனக்கு, எந்த ஆட்சேபனையும், இல்ல..ஆனா, கல்யாணத்துக்கு அப்புறமும், கடைசி வரை, அவரை மட்டும் தான், நினைச்சிட்டு இருப்பேன்.."

பேசிவிட்டு,விநாயகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

விஷ்ணு வேகமாய் எழுந்து,வெளியே சென்றான்.
ராஜீ,
"என்ன அக்கா இதெல்லாம்..நீ சொன்னதை நம்பி,பொண்ணு கேட்டு வந்தா.. இப்படி.."

"ஈஸ்வரி.."
என்னும் விநாயகத்தின் அழைப்பில்,ஆதங்கத்துடன்,இவர் புறம் திரும்பினார்.

"வெளியே போய்..கார்ல வெயிட் பண்ணு, வரேன்.."

"இல்லைங்க.."

"உன்னை போன்னு, சொன்னேன்.."
அனைவரையும் முறைத்துவிட்டு,அங்கிருந்து சென்றார்.

இது தான் விநாயகம்,மனைவிக்கு அடங்கி போவார்..அடக்க வேண்டிய நேரத்தில், அடக்குவார். நியாயமான மனிதர்.
வரதட்சிணை கேட்பதில், விருப்பம் இல்லை என்றாலும்,மனைவியின் விருப்பத்தில் தலையிடாமல், அமைதி காத்தவர்.

இப்பொழுது தேவை உணர்ந்து, மனைவி அதிகம் பேசிவிடாமல் ,தடுத்து ,வெளியே அனுப்பினார்.
கேசவனை நோக்கி, கை கூப்பியவர்,

"பொண்ணு விருப்பத்தை, முதல்லயே கேட்டு இருந்தா, இந்த சங்கடத்தை, தவிர்த்து இருக்கலாம்..பாவம், பொண்ணுக்கு இதுனால, மன கஷ்டம்..பசங்க, தெளிவா தான் இருக்குறாங்க.. நாமளும், அவங்க விருப்பத்துக்கு, மதிப்பு கொடுக்கனும்.. கல்யாணம், விளையாட்டு விஷயம் இல்ல..கடைசி வரை, வாழ போறவங்க, விருப்பம் முக்கியம்…அவரும், வெளி ஆள் இல்ல..கல்யாணம் பண்ணுற, முறை தான்..பார்த்து செய்ங்க..கிளம்புறேன்.."
விடை பெற்று, வெளியே சென்றார்.

அவர் சென்ற மறுநிமிடம்,மீனாட்சி, கீர்த்தியை ஓங்கி அறைந்தார்.இதை எதிர் பார்காததால்,தடுமாறி கீழே விழுந்தாள் கீர்த்தி,அவள் கையில் வைத்திருந்த பொருள், சிதறி,கேசவனின் பாதத்தில் விழுந்தது.

கீழே விழுந்த கீர்த்தியை, அவசரமாய் சென்று தூக்கினான், பார்த்தி.கோபத்தில், அவன் கண்கள் சிவந்தது.. அடித்தது அவள் அம்மா,எனவே ஒன்றும் செய்ய முடியாமல், அமைதியாய் நின்றான்.

"படுபாவி.. குடும்ப மானத்தை, குழி தோண்டி புதைச்சுட்டியே டி.."
அடுத்து அவளை அடிக்க, கை ஓங்கி கொண்டு சென்றார்.அதை கண்டு கீர்த்தி,பார்த்தியின் கரங்களை இறுக பற்றினாள்..அவளுக்கு அரண் போல, அவளை சுற்றி கை போட்டு, அணைத்து நின்றான் ,பார்த்தி.

அவர் இவளை நெருங்கையில்,
"மீனாட்சி.."
என்னும் கேசவனின் குரல்,அவரை தடுத்து நிறுத்தியது.

திரும்பி, அவரை பார்த்தார் மீனாட்சி.
கீர்த்தியும், தந்தையை பார்த்தாள், அவர் கையில், இவள் சிதற விட்ட பொருள்.கீர்திக்கு, சர்வமும் நடுங்கியது.பார்த்தியின் மார்பில், முகம் புதைத்து, ஒன்றினாள்.

அவள் கரங்களில் நடுக்கம்,கைகள், வேர்த்து வழிந்தது.
பார்த்தி தன் அணைப்பை இறுக்கி,கேசவனை பார்த்தான்.

"அவ போகட்டும், விடு.."
கேசவனின் பேச்சில் அதிர்ந்து, அனைவரும், அவர் முகம் பார்த்தனர்.
"என்னங்க..அவ.."
மீனாட்சியின் பேச்சில் இடையிட்டு,
"அவ,அவர் கூட போகட்டுமுன்னு சொன்னேன்.."
அவரின் பேச்சின் அழுத்தத்தில்,அதற்கு மேல் மீனாட்சி பேசவில்லை..சேலை முந்தானையில் வாய் மூடி,அழுகையை அடக்கினார்.

"என்ன சம்மந்தி இது..அவ தான், விவரம் புரியாம பேசுனா..நீங்க, அவன் கூட போக சொல்லுறீங்க..அவன் எப்படி பட்டவன்னு, நான் அவ்ளோ தூரம் சொல்லியும்.."

"போகட்டும் சம்மந்தி.."

"அவ உங்க பொண்ணு.."

"எனக்கு, ஒரு பொண்ணு தான் சம்மந்தி..இன்னையிலிருந்து.."

"சம்மந்தி..அவ ஏதோ..தெரியாம பேசுனா.."

"அவ, புரிஞ்சு தான் பேசுறா சம்மந்தி..நமக்கு தான், இன்னும் புரியல..தயவு செஞ்சு,இனி இது பத்தி பேச வேண்டாம்.."
அகிலாண்டத்திடம் கை கூப்பி விட்டு,பார்த்தியிடம் திரும்பி,

"ஆர்திக்கு செஞ்ச எல்லா முறையும், குறை இல்லாம, இவளுக்கு செய்யுறேன்..அதுக்கு கொஞ்ச நாள் ஆகும்.அதுவரை பொறுத்துக்குங்க.."

"எனக்கு, எதுவும் தேவை இல்லைங்க, உங்க பொண்ணு மட்டும் போதும்.."

கேசவனின் இதழ்கள்,ஏளனமாய் வளைந்தது.. அதன் அர்த்தம் புரிந்து..தன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருக்கும், கைக்குட்டையை எடுத்து,விரித்து,கீர்தியிடம்,

"இதுல, நீ போற்றுக்குற நகை எல்லாம், கழட்டி வை.."

மறுவார்த்தை பேசாது,அனைத்து நகைகளையும், கழட்டி வைத்தாள்.
அதை மடித்து,அங்குள்ள மேஜையில் வைத்தான்.

"இவனை நம்பி போற..கண்ணை கசக்கிட்டு, வந்து நிக்க போற.."
அவர்களை தடுக்க முடியாத ஆதங்கத்தை, பேச்சில் காட்டினார் அகிலாண்டம்.

"அப்படி அவ வந்தா, அப்போ, என் சட்டையை பிடிச்சு, கேள்வி கேளுங்க..இப்போ, உங்க அக்கறைக்கு நன்றி."

அவரை பார்த்து கூறி விட்டு..
கேசவன் புறம் திரும்பி,
"உங்க பொண்ணை மட்டும் தான், கூட்டிட்டு போறேன்..அவ கட்டி இருக்குறது கூட, நான் வாங்கி கொடுத்த புடவை தான்.. நீங்க நம்புனாலும், நம்பாட்டியும்,எனக்கு அவ மட்டும் போதும்.."

அவரை பார்த்து கை கூப்பி விட்டு,கீர்த்தியின் கை பிடித்து, அழைத்து சென்றான்.
அனைவரையும், கண்ணீருடன் ஒரு முறை பார்த்து விட்டு, அவனுடன் சென்றாள் கீர்த்தி.

வெளியே காருடன், மாது காத்திருந்தான்.
இவர்களை பார்த்ததும்,
"என்னாச்சுடா..??நானும் உள்ள வரேன்னு சொன்னேன்..வேண்டாம்னு சொல்லிட்டே.. ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லையில்லை..??"

"வண்டியை எடு..போகையில சொல்லுறேன்.."
கூறிவிட்டு, பின் கதவை திறந்து, கீர்த்தியை ஏறிக்கொள்ள சொன்னான்.அவள் ஏறியதும், இவனும், அவளுடன் ஏறிக் கொண்டான்.

வண்டி கிளம்பியதும்,அவன் மார்பில் முகம் புதைத்து, கண்ணீர் விட்டாள்.. அவளை ஆறுதலாய் ,அணைத்துக் கொண்டான் பார்த்தி..இருவரும், ஏதும் பேசவில்லை.

மாதுவிடம், நடந்ததை கூறிக் கொண்டு வந்தான், பார்த்தி..

"விநாயகம்,நியாயமானவருன்னு, எங்க சொந்தத்துக்குள்ள பேசிக்குவாங்க.. அதான், அவர் இருக்கும் போது, போய் பேசினா..எங்க கல்யாணம் நடக்குதோ இல்லையோ, அவர் பையனுக்கு, பொம்முவை பேச மாட்டார்னு, தெரிஞ்சு தான் போனேன்..இதுவே..இதுக்கு முன்ன, எப்போ போனாலும்,பொம்முவை, பார்க்க கூட, விட்டுறுக்க மாட்டாங்க.."

அவன் கூறுவது உண்மை என்பதால்,அவனை, இன்னும் நெருங்கி, அமர்ந்து கொண்டாள் கீர்த்தி.

"எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம் டா.. எப்படி, கீர்த்தி அப்பா..உன் கூட, கீர்த்தியை அனுப்ப சம்மதிச்சார்??.இந்த கல்யாணம் நின்னது, ஓகே..உன் கூட அனுப்ப சம்மதிச்சது..பெரிய ஆச்சர்யம் தான்.."

"அதுக்கு பதிலை, இவ சொல்லுவா.."

பார்த்தியின் பதிலில் அதிர்ந்து, அவன் முகம் பார்த்தாள் கீர்த்தி.

"கீர்திக்கு எப்படி டா, தெரியும்..??"

"அவளுக்கு மட்டும் தான், தெரியும்…"

கூறிவிட்டு, புருவம் சுருக்கி, அவளை கூர்ந்தான், பார்த்தி.அவன் முகம், கடுமையை சுமந்திருந்தது.

"என்னம்மா கீர்த்தி..??உனக்கு தெரியுமா..??"

"ஹான்.. எனக்கு தெரியாது ண்ணா.."
பார்த்தியின் முகம் பார்க்க மறுத்து, வேறு புறம் பார்த்து சொன்னாள்.

"என்னடா..அது தெரியாதுங்குது..??"

அவனிடம் பதில் கூறாமல்,
"உன் கையில இருந்தது,என்ன மாத்திரை..??"

"அது…அது.."

"உங்க அப்பா கால் கிட்ட, சிதறின மாத்திரை.."
அவன் கவனிக்கவில்லை, என்று நினைத்தாளே..
கேசவனும்,அவளும் மட்டுமே, பார்த்ததாய் நினைத்தாள்.

ஆமாம், இருந்த பதட்ட சூழ்நிலையில்,வேறு யாரும்,அதை பார்க்கவில்லை…இவர்கள் முகம் மட்டுமே, பார்த்து நின்றார்கள்.

"சொல்லு.."
அவன் மிரட்டலில்,

"அது..தலை வலி மாத்திரை.."

"ஓ..உங்க ஊர்ல, தலை வலிக்கு, அத்தனை மாத்திரை போடுவீங்களா..??ஒரே நேரத்துல.."
பதில் கூற முடியாமல், விழித்து,அமைதி ஆனாள்.

"என்ன டா.. ஏதேதோ சொல்லுற..??"

"மேடம்,ஏதோ மாத்திரை சாப்பிட இருந்திருக்காங்க..என் கணிப்பு சரின்னா,அது தூக்க மாத்திரை..இல்ல..வேற ஏதோ, விஷம் மாத்திரை.."

"என்னம்மா கீர்த்தி..??என்ன இதெல்லாம்..??"

"அது ஒன்னும் விஷம் இல்ல..தூக்க மாத்திரை தான்.."
மென் குரலில், பதில் அளித்தாள் கீர்த்தி.

"கேட்டுகிட்டியா..ரெம்ப சந்தோசமா இருக்கு..இதை கேட்கயில.. இதான்.. நீ, என் மேல வச்ச நம்பிக்கையா..??"

"எனக்கு, என் மேல தான், நம்பிக்கை இல்ல..நீங்க கூப்பிடயிலே..உங்க கூட வருவேன்னு.. நம்பிக்கை இல்ல..என் அம்மா, இப்போ கூட, உங்களை தெரியாதுன்னு, சொல்ல சொல்லி, கூட்டிட்டு வந்தாங்க..அப்படி சொல்லலைனா, உயிரோட இருக்க மாட்டேன்னு, சொன்னாங்க.அதை சொல்லுற முடிவுல தான், நான் வந்தேன்..உங்க முகம் பார்த்தபுறம்,உங்க கண்ணு, கலங்கி இருந்ததை பார்த்த பிறகு,அப்படி சொல்ல மனசில்ல..என்ன நடந்தாலும் சரின்னு, உண்மையை சொல்லிட்டேன்.."

படபடவென, கண்ணீருடன் சொல்லி முடித்தாள்.
இது அவர்கள் பிரச்சனை என்று, மாது அமைதி காத்தான்.

"இப்படி காரணம் சொன்னா, நீ செஞ்சது சரி ஆகாது..நீ மறுத்துருந்தா கூட, இவ்வளோ வலி இருக்காது..ஆனா.. நீ..??"

"சும்மா, அதையே சொல்லாதீங்க..அந்த மாத்திரை, என் கைக்கு வந்து, அஞ்சு நாள் ஆச்சு..பக்கத்து வீட்டு சித்தப்பாவும்,அப்பாவும் பேசயிலேயே,அது ரெம்ப வீரியம் உள்ள மாத்திரை,குழந்தைங்க கையில கிடைக்காம பார்த்துக்கோங்க..

ஜாக்கிரதை...உங்க வீட்டுல, குழந்தைங்க இல்லாததால, நம்பி வைக்குறேன்னு, ஆயிரம் பத்திரம் சொன்னார்.அப்போ தான் தோணுச்சு..இந்த நிச்சயம் நடக்குறதை, நிறுத்த முடியலைனா..இதை வச்சு, முயற்சி செய்யலாம்னு..

அதான், எடுத்து வச்சேன்..இன்னிக்கு காலையிலேயே, போடலாம்னு இருந்தேன்..இந்த ஆர்த்தி,கூடவே உட்கார்ந்து, காவல் காத்தா..அதான், இப்போ, புடவை மாத்த வந்தப்போ..போடப் போனேன்.."

அவளை எரித்து விடுவதை போல, முறைதான்.

"என்னை பத்தி கொஞ்சமாச்சும், நினைச்சு பார்த்தியா..??"

"நினைச்சதாலை தான், இவ்ளோ நாள் போடல..இப்போ கூட, மிரட்ட தான், போட போனேன்....எப்படியும், புடவை மாத்திட்டு, உடனே வர்லைன்னா, கதவை தட்டி இருப்பாங்க.

இல்லைனா..நானே வந்து, சொல்லி இருப்பேன்..நிச்சயமும் நிக்கும்.. இனி யாரும், பொண்ணு பார்க்க வர மாட்டாங்க..எனக்கு வேற வழி தெரில.."

"நீ என்ன சொன்னாலும், ஏத்துக்க..முடியாது..இது, மிரட்டி பார்க்குற விஷயமா..??ஒன்னு கிடக்க ஒன்னு ஆனா.. என்ன ஆகி இருக்கும்..??"

மூக்கை உறிஞ்சி கொண்டு,
"நீங்க தப்பிச்சு இருப்பிங்க.."

அவளை முறைத்து விட்டு,திரும்பிக் கொண்டான்.

கீர்த்தி அழ ஆரம்பித்தாள்.
பார்த்தி, சமாதானம் செய்ய வில்லை.
மாதுவிற்கு கஷ்டமாய் இருந்தது.

"கீர்த்தி மா..நீ செஞ்சது சரி இல்லடா..அவன் சொல்லுற மாதிரி ஆகி இருந்தா, என்ன பண்ணுறது..??"

"நீங்களும் அவரை மாதிரியே பேசாதிங்க..இத்தனை நாள், கையில மாத்திரை வச்சுட்டு,பொறுமையா தானே இருந்தேன்..போடுறதுன்னா.. ஒரு நாள் நைட் போட்டா.. யார்க்கும், சந்தேகமே வந்துருக்காது..காலையில வரை, யாருக்கும் தெரியாது..இப்போ, சும்மா மிரட்டி பார்க்க செஞ்சேன்னு, சொல்லுறேன்..திரும்ப திரும்ப..திட்டுறீங்க.."

சேலை முந்தானையை எடுத்து, கண்ணை துடைத்துக் கொண்டாள்.

'என்ன திட்டுறேனா..??'
விழித்த மாது, பார்த்தியை பார்த்தான்.

"நீ விடுடா..நாம என்ன சொன்னாலும்,இவ பிடிச்ச முயலுக்கு, மூணு காலுன்னு, மல்லுக்கு நிப்பா.."

கூறிவிட்டு, முகம் திருப்பிக் கொண்டான் பார்த்தி.

கீர்த்தி விசும்பி, விசும்பி, அழ ஆரம்பித்தாள்.
கொஞ்ச நேரம் பார்த்தவன்,பிறகு..

'வீட்டை பிரிந்து வந்த துக்கத்தில் இருப்பாள்,இதில் தானும் துன்பப்படுத்தக்கூடாது' என்று நினைத்து..

அவளை இழுத்துக் கொண்டான்.அவன் மடியில், தலை வைத்துப் படுத்தவள்..சேர வேண்டிய இடத்தில், சேர்த்த நிம்மதியில், கண் அயர்ந்தாள்.பல நாள் விடை பெற்றிருந்த தூக்கம், அவளை தழுவிக் கொண்டது.

கீர்த்தியின் வீட்டில்,
"என்ன இருந்தாலும், நீங்க இப்படி செஞ்சுருக்க கூடாது, சம்மந்தி.."

அவர்களை தடுக்க முடியாத ஆதங்கத்தில்,கேசவனிடம் பொங்கினார், அகிலாண்டம்.

"தயவு செஞ்சு, இது பத்தி, இனி பேச வேண்டாம் சம்மந்தி.."
கூறிவிட்டு, கேசவன், உள் அறைக்கு சென்று விட்டார்.

அவர் கையில் இருந்த மாத்திரையை, குப்பை கூடையில் போட்டு விட்டு,கட்டிலில் அமர்ந்தார்.

'எப்போ..இந்த முடிவு எடுத்துட்டாளோ, இனி..அவளை தடுக்க முடியாது..எங்க இருந்தாலும், உயிரோட இருக்கட்டும்..'

பெரு மூச்சு விட்டுக் கொண்டு, கட்டிலில் படுத்து விட்டார்.

என்ன இருந்தாலும், அவர் ரத்தம் அல்லவா??தான் ஆடாவிட்டாலும்,தசை ஆடியது.

கோபத்துடன் அகிலாண்டம்,
"ஆரவ்,வா.. கிளம்பலாம்.."
கூறிவிட்டு,வேகமாய் வெளியேறினார்.

ஆர்த்தி பயத்துடன், ஆரவ்வை பார்த்தாள்.

வேகமாய் அவளிடம் சென்றவன்,
"நீ பயப்படாத,அம்மா கோவம் குறைஞ்சதும், கூட்டிட்டு போறேன்..இப்போ போனா.. உன் மேல தான், எல்லாத்தையும் காட்டுவாங்க..சமாதானம் பண்ணிட்டு, கூட்டிட்டு போறேன்..கவலப்படாம இரு..பத்திரமாய் இரு.."

அவசரமாய் குனிந்து, அவள் வயிற்றில், ஒரு முத்தம் பதித்து விட்டு,வெளியேறினான்.

மனதில், சற்று ஆறுதல் பிறந்தது.

கீர்த்தி சென்ற உடனேயே,மீனாட்சி, பூஜை அறைக்கு சென்றிருந்தார்.

இப்பொழுது ஆர்த்தியும், அங்கு சென்றாள்.
தரையில் அமர்ந்து,சுவற்றில் சாய்ந்து,கண் மூடி.. அமர்ந்திருந்தார்.கண்ணில் நீர் வழிந்தது.

அவர் அருகே அமர்ந்த ஆர்த்தி,
"அம்மா.."
என்று, தோள் தொட்டாள்.

கண் விழித்த, மீனாட்சி.
"இவ செஞ்சதை பார்த்தியா, அரூ.??.அவனை நம்பி போய் இருக்கா.. அவன் எப்படி பார்த்துப்பானோ,?? என் பொண்ணை.. வாய் தான் பேசுவா.. குழந்தை மாதிரி அவ..அவன், என் பொண்ணை, என்ன பாடு படுத்துவானோ..??"

"அவரு,அப்படி எல்லாம் பண்ண மாட்டாரு ம்மா.. ரெம்ப நல்லவரு,அவளை நல்லா பார்த்துக்குவார்.."

அவள் பதிலில்,கண்கள் விரித்து, வியந்து பார்த்தார் அவளை.

"நிஜமா தான் சொல்லுறேன்..ம்மா.. எங்க அத்தை.. அவரை பத்தி சொன்னது எல்லாம், உண்மை இல்லை..இவ்ளோ நாள், அந்த வீட்டுல இருக்கேன்..என் கிட்ட கூட, சரியா பேசுனதில்லை அவர்..ரெம்ப நல்லவரு ம்மா.. நெறைய படிச்சுருக்கார்..ரெம்ப திறமைசாலி..இதெல்லாம், ஆரவ் சொல்லி தான், எனக்கு தெரியும்..

அவரை, எங்க அத்தைக்கு பிடிக்காது..சின்ன வயசுல இருந்தே,அவர் செய்யுறதுக்கெல்லாம், தடை போட்டுட்டே, வந்துருக்காங்க.. அதை மீறி,அவர் இவ்ளோ படிச்சுருக்கார்.

பொண்ணுங்க விஷயத்துல, அத்தை சொன்ன மாதிரி எல்லாம் இல்ல, அவர்..என்னை கூட, நிமிர்ந்து பார்த்ததில்லை அவர்..அதான் நான், கீர்த்தி கிட்ட பேசுவார்னு ,எதிர் பார்க்க கூட இல்ல..நிச்சயம், அவளை நல்லா பார்த்துக்குவார்..அத்தைக்கு பயந்து தான், இவ்ளோ நாள், அவரை பத்தி, உன் கிட்ட, ஒன்னும் சொல்லல..நீ கவலை படாத ம்மா.. அவரோட அவ, சந்தோசமா இருப்பா.."

மீனாட்சியின் மனதில், பெரிய பாரம் விலகியது போல இருந்தது.
நிம்மதி பெரு மூச்சுடன்,கண்களை துடைத்துக் கொண்டார்.

பூஜை அறையில் இருந்த கடவுளிடம்,அவள் நன்றாக இருக்க வேண்டும், என்ற வேண்டுதலுடன்.
 




Manimegalai

Well-Known Member
#3
Hi நிலா,
இப்பதான் நிம்மதியா இருக்கு..
பார்த்தி முகம் பார்த்து உண்மை சொல்லிட்டா..
பெத்தவங்களும் நல்லா இருக்கட்டும் நினைக்கிறாங்க..
அதுவே போதும்.
 




Last edited:
#6
அட அட சூப்பர் கீர்த்தி
நான் கூட பயந்துக்கிட்டே இருந்தேன்
எங்கே பார்த்திபனுக்கு பல்ப் கொடுத்துடுவாளோன்னு
நான் நினைத்த மாதிரியே அவளும்
அம்மா கும்மா சும்மா சொம்பு குண்டான்னு அவனைத் தெரியாதுன்னு சொல்ற எண்ணத்தில் இருந்தவள் பார்த்தியின் கலங்கிய முகம் பார்த்து மனசு மாறி உண்மையைச் சொல்லிட்டாள்
எப்படியோ இவங்களோட காதல்
ஜெயித்து விட்டது
வெள்ளைப் பூசணி அகிலாண்டத்துக்கு
செம பல்ப்பு
மீ ஹேப்பியோ ஹேப்பி, நிலா மச்சி

நான் நினைத்த மாதிரியே கீர்த்தி தூக்க மாத்திரை வைத்திருந்திருக்கிறாள்
இதுவும் நன்மைக்கே
கேசவன் சூப்பர்
இப்படி மாறுவாருன்னு நினைக்கவே இல்லை
அச்சோ கேசவனுக்குப் பதிலா கீர்த்தியை மீனாட்சி அடிச்சுட்டாங்களே
பரவாயில்லை கேஸுவுக்கும் மகள் மீது
பாசம் இருக்கு
பொண்ணு எங்கேயோ உயிருடன் நல்லா இருந்தால் சரின்னு நினைத்த கேஸு
நீங்க டம்மி பீஸு இல்லை
நல்ல யம்மி குட் பீஸுதான், மிஸ்டர் கேசவன்

இனி அடுத்து என்ன?
பார்த்திபன் திருச்சிக்கே போவானா?
இல்லை வீட்டிலிருந்து இவனுடைய பொருள்களை எடுத்து வந்து விட்டதால் பூசணியின் மூஞ்சியில் முழிக்காமல்
வேறு ஊருக்கு போயிடுவானா?
 




Last edited:

Advertisement

Sponsored