கொஞ்சல் - 10

GomathyArun

Writers Team
Tamil Novel Writer
#1
கொஞ்சல் 10
Epi10.jpg

விழா முடிந்து வீட்டிற்கு வந்ததும் ஊர்மிளாவின் அன்னை சாரதாவிடம், “ரெண்டு பேருக்கும் சுத்திப் போட்டுருங்க” என்றதும்,

மெல்லிய புன்னகையுடன், “கண்டிப்பா” என்ற சாரதா சொன்னது போல் இருவருக்கும் சுற்றி போட்டார்.

அவர் சுற்றி போட்டதும் சித்தார்த்தன் மேலே சென்றுவிட, அவன் பின்னால் செல்ல துடித்த ஊர்மிளாவினால் செல்ல முடியவில்லை. வீட்டில் அவர்களுடன் வசந்தனும் மகிஷாவும் வந்திருந்ததால் செல்ல முடியவில்லை.

சாரதா, “சித்துவை விட எல்லார் கண்ணும் உன் மேல் தான்.. அதுவும் நீ பேசிய பேச்சில் அசந்து போய்ட்டாங்க..” என்றவர் கணவரை பார்த்து, “கற்பகம் மதினி என்ன பேச்சு பேசினாங்க!(தன் பெண்ணை கட்டவில்லை என்று குறைபட்டவர்) கிளம்புறதுக்கு முன் அவங்களே ‘நீ சொன்னது சரி தான்.. பொண்ணுக்கு தங்கமான குணம்.. சித்தார்த் மேல் ரொம்ப அன்பா இருக்கிறாள்’ னு சொல்லிட்டு போனாங்க” என்றார் மனநிறைவுடன்.

சுதர்சன் புன்னகையுடன் தலை அசைத்து அதை அங்கீகரித்தார்.

சாரதாவின் கூற்றைக் கேட்டு ஊர்மிளாவின் அன்னை மற்றும் அண்ணன் மனமும் குளிர்ந்தது. வசந்தனும் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.


ஊர்மிளாவின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியை மீறி சிறு தவிப்பு தெரியவும் மகிஷா அவள் அருகே சென்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில், “என்னாச்சு ஊர்மி! ஏன் ரெஸ்ட்லெஸ்ஸா இருக்கிற?”

“அவர் நடந்ததை நினைத்து வருந்திட்டு இருப்பார்” என்றவளின் குரலில் தவிப்புடன் சிறு கலக்கமும் கலந்திருந்தது.

மகிஷா வசந்தன் அருகே சென்று, “நாம சித்து கிட்ட சொல்லிட்டு கிளம்பலாம்” என்றாள்.

‘வந்ததும் கிளம்பனுமா!’ என்ற கேள்வி வசந்தன் கண்ணில் தெரிய, மகிஷா கண்களை மூடி திறந்து ‘ஆம்’ என்பது போல் கூறினாள்.

சாரதா, “இன்னைக்கு இங்கே தங்கலாமே மகி” என்றார்.

அவள் மென்னகையுடன், “டிரஸ் எதுவும் எடுத்துட்டு வரலை ஆன்ட்டி.. இன்னொரு நாள் தங்குறேன்” என்றாள்.

வசந்தன் அசோக் அருகே சென்று, “சரி டா.. நாங்க சித்து கிட்ட சொல்லிட்டு கிளம்புறோம்” என்றான்.

“ஹ்ம்ம்.. ரொம்ப தேங்க்ஸ் டா.. ரொம்ப சப்போர்டிவ்வா இருந்த” என்று கூற, வசந்தன் முறைத்தான்.

அசோக் மென்னகையுடன், “நீ முறைத்தாலும் நான் சொல்வேன் தான்” என்றான்.

“நடந்தது என் தங்கை மற்றும் நண்பனின் விழா.. அதுக்கு நீ நன்றி சொல்லுவியா?”

அசோக் புன்னகைக்க வசந்தன் செல்லமாக நண்பனை முறைத்துவிட்டு, “மஹா வா சித்துவை போய் பார்க்கலாம்” என்றான்.

இருவரும் மேலே ஏறினர்.



வசந்தன், “ரூமுக்கு போகாம எங்கே போற?” என்று வினவ,

நண்பனை அறிந்தவளாக மகிஷா வசந்தனை மொட்டை மாடிக்கு அழைத்துச் சென்றாள். சித்தார்த்தன் அங்கே தான் இருந்தான். விழாவிற்கு அணிந்திருந்த உடையை மாற்றியிருந்தான்.

இருளை வெறித்தபடி நின்றிருந்த சித்தார்த்தனை பார்க்க அமைதியாக தெரிந்தாலும் அவன் மனமோ கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.

மகிஷா அவன் அருகே சென்று, “சித்து” என்று அழைத்ததும்,

அவள் பக்கம் திரும்பாமல், “நீ கிளம்பு மகி.. எதுனாலும் நாளைக்கு பேசலாம்” என்றவனது குரலே ‘என்னை தனியாக விடு’ என்றது.

மகிஷா வசந்தனை பார்க்கவும் அவன் சித்தார்த்தனின் தோளில் கையை வைத்தான்.

இப்பொழுது திரும்பி பார்த்த சித்தார்த்தன், “வசந்த் அட்வைஸ் கேட்கும் மூடில் நான் இல்லை.. ப்ளீஸ் லீவ் மீ அலோன்.. எனக்கு இப்போ தனிமை தான் வேணும்” என்றான்.

மூச்சை இழுத்துவிட்ட வசந்தன் அவன் தோளை தட்டிவிட்டு மகிஷாவை அழைத்துக் கொண்டு கீழே சென்றான்.



அவர்கள் இருவரும் கீழே வந்த வேகத்திலேயே அவர்கள் சென்ற காரியம் தோல்வி என்று புரிந்துக் கொண்ட ஊர்மிளாவின் தவிப்பு கூடியது.

ஊர்மிளா அருகே சென்ற மகிஷா மெல்லிய குரலில், “நீ பேசு.. சரியாகிடுவான்” என்று கூறி அவள் கையை அழுத்திப் பிடித்தாள்.

ஊர்மிளா மென்னகையுடன் கண்களை மூடி திறந்து ‘சரி.. நான் பார்த்துக்கிறேன்’ என்று சொல்லாமல் சொன்னாள்.

சாரதா ‘என்ன’ என்பது போல் இவர்களை பார்க்க ஊர்மிளா,., “நான் மேலே போகட்டுமா அத்தை.. அவர் நடந்ததை பற்றி தான் யோசிச்சிட்டு இருப்பார்” என்றாள்.

‘சித்து இப்போ நார்மல் ஆனது போல் இருந்துதே! நாம தான் சரியா கவனிக்கலையா!’ என்று வருந்தியவர் தவிப்புடன் கணவரை பார்க்க, சுதர்சன் ஊர்மிளாவிடம், “நீ போ மா” என்றார்.

அவள் வசந்தன் மற்றும் மகிஷாவிடம் கண்ணசைவில் விடை பெற்று அன்னை மற்றும் தமையனிடம் சிறு தலை அசைப்புடன் விடை பெற்று மேலே விரைந்தாள்.

வசந்தன் மற்றும் மகிஷா கிளம்பியதும் சுதர்சன் மனைவியிடம் ஊர்மிளாவின் வீட்டினரை சுட்டிக் காட்ட, சாரதா, “பால் குடிக்கிறீங்களா?” என்று ஊர்மிளாவின் அன்னையிடம் வினவ,

அவர், “இல்லை.. அங்கே சாப்பிட்டதே ஹெவியா தான் இருக்கிறது” என்றார்.

சாரதா அசோக்கை பார்க்க அவனும், “எனக்கும் வேணாம் அத்தை” என்றான்.

சாரதா, “அப்போ படுக்கிறீங்களா? இல்லை கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு..........”

“நீங்களும் அசதியா தானே இருப்பீங்க.. எல்லாருமே படுக்கலாம்”

“சரி வாங்க” என்றவர் அவர்களுக்கு அறையை ஏற்பாடு செயத்துவிட்டு தங்கள் அறைக்கு சென்றார்.


அவர் உள்ளே சென்றதும் சுதர்சன் அவர் தோள் மீது கை போட்டு, “கவலைப் படாதே ஊர்மிளா பார்த்துப்பா” என்று கூறியும் சாரதாவின் முகம் தெளியவில்லை.

சுதர்சன், “என்ன டா?”

“இதுவரை சித்து முகத்தை வைத்தே அவன் மனநிலையை கணித்து விடுவேன்.. ஆனா இன்று” என்று நிறுத்தி அவர் வருத்தத்துடன் கணவர் முகத்தை பார்த்தார்.

மனைவியின் தோளை ஆதரவாக தட்டிக் கொடுத்த சுதர்சன், “அப்படி இல்லை மா.. இன்னைக்கு வந்தவங்களை கவனிக்கும் வேலையில் நீ பிஸியா இருந்த.. ஊர்மிளா தானே சித்து அருகிலேயே இருந்தாள்.. அதான்.. மனசை போட்டு குழப்பிக்காதே.. என்னைக்கும் நீ சிறந்த அம்மா தான்.. இனி சிறந்த மாமியாராவும் இரு.. இன்னைக்கு சித்து மனநிலையை நீ கணித்து இருந்தாலும் கொஞ்சம் விலகி இருந்து ஊர்மிளாவிற்கான இடத்தை கொடுப்பது தான் நல்லது.. அவர்களுக்குள் நெருக்கமும் புரிதலும் வரணும் என்றால் நாம் கொஞ்சம் விலகி தான் இருக்கணும்.. எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது.. ஊர்மிளா சித்துவை மாற்றி விடுவாள்.. இன்னைக்கு மட்டுமில்லை கூடிய சீக்கிரம் சித்து வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழ ஆரம்பித்து விடுவான்.. நீ எதையும் பற்றி யோசிக்காமல் நிம்மதியா தூங்கு” என்றார்.

கணவரின் கூற்றில் தெளிந்த சாரதா உறங்க ஆயித்தமானார்.




ண்டியில்(காரில்) செல்லும் பொழுது மகிஷா அமைதியாக இருக்கவும் அவள் வீட்டிற்கு சற்று அருகில் சென்றதும் வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திய வசந்தன், “என்ன மேடம் ரொம்ப அமைதியா இருக்கிறீங்க?”

“சித்து பற்றி யோசிச்சிட்டு இருந்தேன்”


அவள் தோள்களில் கையை போட்டவன், “சித்துவை ஊர்மி பார்த்துப்பா.. உன் வசியை நீ கொஞ்சம் கவனி” என்றதும்,

அவள் வெக்கத்துடன் அவன் கையை தட்டிவிட்டபடி, “என்ன வசி இது.. நடு ரோட்டில் வைத்து!” என்றாள்.

“இப்போ பன்னிரெண்டு மணி.. தெருவே அமைதியா இருக்குது.. கண்ணாடியையும் ஃபுல்லா ஏற்றி வைத்திருக்கிறேன் அப்பறமென்ன!”

“இருந்தாலும்” என்று அவள் தயங்க,

“இந்த தருணத்திற்காக தான் உன் அம்மாவை தாஜா பண்ணி உன்னை சித்து வீட்டிற்கு கூட்டிட்டு வந்தேன்” என்றவன் அவளை நெருங்கி இருந்தான்.

“வசீ..........” என்று அவள் சிணுங்கி முடிக்கும் முன் அவள் இதழ்களை தன் இதழ் கொண்டு மூடினான் அந்த கள்வன்.

சில நொடிகள் கழித்து விலகியவன், “இன்னைக்கு செம்ம அழகுடி” என்று மயக்கத்துடன் கூறி காதலுடன் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.

அவனின் அருகாமையிலும் முத்தத்திலும் தன்னை தொலைத்துக் கொண்டிருந்தவள் அவன் நெஞ்சில் கைவைத்து தள்ளியபடி, “வசீ ப்ளீஸ்.. வண்டியை கிளப்புங்க” என்றாள்.

“ப்ச்.. என்ன குட்டிமா!” என்று அவன் ஏமாற்றத்துடன் கூற,

அவள், “நம் பரென்ட்ஸ் நம்பிக்கையை நாம் காப்பாற்ற வேண்டாமா!”

“இதெல்லாம் சின்ன சின்ன சந்தோசம் டா”

“ப்ளீஸ் வசீ புரிஞ்சுக்கோங்க.. எனக்கும் ஆசைகள் இருக்கிறது..” என்றவள் பார்வையை தாழ்த்தி, “நீங்கள் தொட்டதும் என் மனம் உருகுது.. ப்ளீஸ் புரிஞ்சிக்கோங்க” என்றாள்.

சட்டென்று தன் உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்திய வசந்தன் அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி, “சாரி டா” என்றான்.

அவள் அவசரமாக, “இல்லை.. நான்.............”

அவள் வாய் மீது கை வைத்து அவளது பேச்சை தடை செய்தவன், “புரியுது டா.. இப்போ உன் கவனம் முழுவதும் படிப்பில் தான் இருக்கணும்.. இன்னும் கொஞ்ச நாள் தானே!”

அவள், “சாரி.................” என்று ஆரம்பிக்க, அதை முடிக்க விடாமல் அவள் இதழில் மிக மென்மையாக இதழ் பதித்து நொடி பொழுதில் விலகியவன், “நீ பீல் பண்ண ஒன்றுமில்லை.. நானும் மொத்தமாலாம் விலகி இருக்க மாட்டேன்” என்று கூறி கண் சிமிட்டினான்.

அவள் புன்னகையுடன், “பிராடு” என்று கூறி செல்லமாக அவனை அடித்து அவன் தோளில் தலை சாய்க்க, அவன் புன்னகையுடன் வண்டியை கிளப்பினான்.

அவளை வீட்டில் விட்டுவிட்டு அவள் பெற்றோருடன் இரண்டு வார்த்தை பேசிவிட்டு கிளம்பிச் சென்றான்.
 




GomathyArun

Writers Team
Tamil Novel Writer
#2
சந்தன் மற்றும் மகிஷா சென்ற ஐந்து நிமிடத்தில் மெல்லிய கொலுசொலி கேட்கவும் திரும்பி பார்க்காமலேயே வருவது யாரென்று சித்தார்த்தனுக்கு புரிந்தது.

அவன், “ஊர்மி ப்ளீஸ் லீவ் மீ அலோன்” என்றான்.

அவள் அமைதியாக அவன் அருகே சென்று தனது வலது கையை அவனது இடது கரத்துடன் கோர்த்து அவன் தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டாள்.

“ச்ச்” என்ற சத்தம் அவனிடமிருந்து வரவும்,

அவளும் வானத்தை பார்த்தபடி, “நான் அமைதியா இருக்கிறேன்.. ஆனா தனியாலாம் விட முடியாது” என்றாள்.

“ஏன்டி படுத்துற!”

“இப்போ எதுக்கு தனியா வந்து நிற்கிறீங்க?”

“எனக்கு தனிமை வேணும்”

“அது தான் ஏன்?”

“ஏன் னு உனக்கு தெரியாதா?”

“தெரியாம தானே கேட்கிறேன்”

“ப்ச்”

“இப்படி சலிச்சா என்ன அர்த்தம்?”

“தெரிந்தும் தெரியாத மாதிரி கேட்கிறது பிடிக்கலை னு அர்த்தம்”

“சரி நேரிடையாவே கேட்கிறேன்.. இப்போ என்ன நடந்து போச்சு னு இப்படி தேவதாஸ் மாதிரி வந்து நிற்கிறீங்க?”

அவன் சிறிது விலகி, “இது என்ன உதாரணம்?” என்று சிறு கோபத்துடன் வினவினான்.

அவள் அவன் கையை விடாமல் அவன் கண்களை பார்த்து, “அப்போ நீங்க பண்றதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”

“நீ என்னை புரிந்துக் கொண்டாய் என்று நினைத்தேன்”

“புரிந்துக்கலை னு நினைக்கிறீங்களா?”

“சரியாக புரிந்திருந்தால் இப்படி பேச மாட்ட”

“நீங்க தான் புரியாம நடந்துக்கிறீங்க”

“என்ன புரிஞ்சுக்கலை?” என்று சற்று காட்டத்துடன் கேட்டான்.

“உங்கள் மனம் காதல் தோல்வியில் வருந்தலைன்னு எனக்கு தெரியும் ஆனால் அவன் பேசியதை கேட்டு நீங்க இப்படி நடந்துக் கொண்டால் அதற்கு அர்த்தம் நான் சொன்னது தான்.. அது தான் உங்களுக்கு புரியலை”

“உளறாதே!”

“மற்றவர்கள் வேற எப்படி நினைப்பாங்க?”

“மற்றவர்கள் எண்ணம் பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை.. நீ................”

“அப்பறம் ஏன் மற்றவர்கள் பேசியதிற்கு மதிப்பு கொடுக்கிறீங்க?”

“அவன் பேசியதை கேட்டு என் மனம் குளுகுளு னு இருக்குமா?”

“அவன் பேசியதை பிடிச்சிட்டு ஏன் தொங்குறீங்க?”

அவன் முறைக்கவும் அவள், “அவன் ஏதோ உளறினான்னு.......................”

“எது உளறல்? அவன் சொன்னதில் உண்மையே இல்லையா?”

“எது உண்மை?” என்றவளது கண்கள் அவனை ஆழ்ந்து நோக்கியது.

“நான்” என்று வேகமாக ஆரம்பித்தவன் பின் நிறுத்தி, “வேணாம் ஊர்மி.. நான் இப்போ இருக்கும் மனநிலையில் உன்னை காயப்படுத்திவிடுவேனோ னு பயமா இருக்குது.. ப்ளீஸ் நீ கீழே போ”

“நீங்க சொல்ல வந்ததை சொல்லி முடிங்க”

அவன் கோபத்துடன் குரலை சற்று உயர்த்தி, “இம்சை பண்ணாம கீழே போடி”

அவளோ நிதானமாக, “இந்த கோபம் கூட அன்பு தான் தெரியுமா? உங்களை நீங்களே தனிமை படுத்தி வதைபட்டாலும் பரவாயில்லை ஆனால் என்னை காயப்படுத்திவிடக் கூடாது என்ற உங்கள் தவிப்பு காதல் இல்லாமல் வேறு என்ன?”

அவன் அதிர்ச்சியுடன் அவளை பார்க்க, “இது தான் காதலின் ஆரம்பம்” என்றாள் மென்னகையுடன்.

பின் அவன் கன்னத்தில் கையை வைத்து, “காதல் என்பது இன்பத்தில் மகிழ்வது மட்டுமில்லை.. நீங்க வருந்தும் போது என்னால் எப்படி சந்தோஷமா இருக்க முடியும்? உங்கள் மனதை வருத்துவதை வெளியே கொட்டுங்க.. நீங்க வருந்துவதை பார்த்து என் மனம் கஷ்டபடுவதை விட உங்கள் வார்த்தைகள் என்னை அதிகமாக கஷ்டப்படுத்தி விடாது..”

அவளது அன்பில் அவன் மனம் மொத்தமாக அவளிடம் சரணடைந்தது. அவன் வார்த்தைகளின்றி தன் கன்னத்தின் மேல் இருந்த அவளது கையை அழுத்தி பற்றினான்.

சில நொடிகள் நான்கு கண்கள் மட்டும் பேசியது.

அவன் கண்கள், ‘உன் அன்பிற்கும் காதலுக்கும் நான் தகுதியானவனா!’ என்று வினவ,

அவள் கண்களோ, ‘உன்னை விட வேறு யார் எனக்கு இணை!’ என்றது.

அவளது இரு கன்னத்திலும் கையை வைத்து அவள் முகத்தை பற்றியவன், “தவமின்றி கிடைத்த வரம் நீ” என்றான்.

அவள் மெல்லிய குரலில், “நீங்கள் தான் எனக்கு கிடைத்த வரம்” என்றாள்.

அவன் சட்டென்று அவளை தன் நெஞ்சில் சாய்த்து அணைத்துக் கொண்டு அவள் தலையில் கன்னம் பதித்து கண்களை மூடினான். அவள் கைகள் மென்மையாக அவன் முதுகை வளைத்தது.

சில நொடிகள் கழித்து அவள் மெல்லிய குரலில், “ரூமுக்கு போகலாமா சித்?” என்று வினவினாள்.

அப்பொழுது தான் இருக்கும் நிலையை உணர்ந்தவன் பிடியை தளர்த்தி, “சாரி” என்றான்.

அவள் சிறிது தலை சரித்து, “எதுக்கு?” என்றாள்.

அவன் மென்னகையுடன், “கட்டி பிடிச்சதுக்கு இல்லை”

“ஓ” என்று ராகம் பாடிய இதழில் கவி பாட தோன்றியது அவனுக்கு இருபினும் தன்னை கட்டுபடுத்திக் கொண்டு, “ரூமுக்கு போகலாம்” என்றவன் வேகமாக கீழே செல்ல அவளும் அவனை தொடர்ந்தாள்.

அறைக்கு சென்றதும் மெத்தையில் அமர்ந்தபடி அவள், “இப்போ சொல்லுங்க” என்றாள்.

அவள் அருகில் அமர்ந்தவன், “இப்போ என் மனம் லேசா தான் இருக்குது.. அதை விடு”

“இல்லை.. இது தற்காலிக தீர்வு தான்.. பின்னாடி என்னைக்காவது பெரிதாக வெளியே வரலாம்.. பேசி முடிச்சிருவோம்.. சொல்லுங்க”

“கண்டிப்பா பேசணுமா?” என்று அவன் சிறு தயக்கத்துடன் வினவ,

அவள், “கண்டிப்பா” என்றாள் உறுதியான குரலில்.

அவன், ”நான் சவிதா கழுத்தில் தாலி கட்டியது உண்மை தானே!”

அவள் வரவழைத்த ஆச்சரிய குரலில், “யாரோ ‘நீ தான் என் மனைவி.. நீ மட்டும் தான் என் மனைவி’ னு சொன்னாங்க” என்றாள்.

“நானும் அதை என் மனதில் பதிய வைக்க நினைத்தாலும் உண்மை சுடுதே! ஒருவேளை அவன் சொன்னது போல் நடந்திருந்தால்..................”

அவனை கடுமையாக முறைத்தவள், “அவன் ஒரு ஆளு னு அவன் பேச்சிற்கு மதிப்பு கொடுப்பதே தப்பு இதில் நடக்காததை கற்பனை செய்து மனதை வருத்திகிறீங்களா?”

“ச்ச்..”

“நடக்காததை நினைத்து அப்படி நடந்திருந்தால் இப்படி நடந்திருந்தால் னு கற்பனை பண்ணுவதில் என்ன பிரயோஜனம்? அப்படி கற்பனை செய்து எதற்கு தேவை இல்லாமல் நம் இனிமையை கெடுத்துகனும்? இதை தானே அவனும் விரும்பினான்! என் சித் ஜெய்க்க பிறந்தவர்.. தேவை இல்லாமல் மனசை போட்டு குழப்பிக்காதீங்க”

அவன் அமைதியாக இருக்கவும், “என்ன?” என்று அவள் மிரட்டும் தொனியில் வினவ,

அவன் வருந்தும் குரலில், “எப்படி ஆரம்பித்த நாள்! எப்படி இனிமையா கழிக்க நினைத்தேன் தெரியுமா?”

“ஆமா.. அப்படியே என்னை கட்டி பிடித்து வாழ்க்கை நடத்திட கற்பனை பண்ண மாதிரி தான்” என்று முணுமுணுக்க, அவன் சிறு ஆச்சரியத்துடன் அவளை பார்த்தான்.

கொஞ்சல் அரும்பும்♥♥♥♥♥♥

 




eanandhi

Well-Known Member
#9
சந்தன் மற்றும் மகிஷா சென்ற ஐந்து நிமிடத்தில் மெல்லிய கொலுசொலி கேட்கவும் திரும்பி பார்க்காமலேயே வருவது யாரென்று சித்தார்த்தனுக்கு புரிந்தது.

அவன், “ஊர்மி ப்ளீஸ் லீவ் மீ அலோன்” என்றான்.

அவள் அமைதியாக அவன் அருகே சென்று தனது வலது கையை அவனது இடது கரத்துடன் கோர்த்து அவன் தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டாள்.

“ச்ச்” என்ற சத்தம் அவனிடமிருந்து வரவும்,

அவளும் வானத்தை பார்த்தபடி, “நான் அமைதியா இருக்கிறேன்.. ஆனா தனியாலாம் விட முடியாது” என்றாள்.

“ஏன்டி படுத்துற!”

“இப்போ எதுக்கு தனியா வந்து நிற்கிறீங்க?”

“எனக்கு தனிமை வேணும்”

“அது தான் ஏன்?”

“ஏன் னு உனக்கு தெரியாதா?”

“தெரியாம தானே கேட்கிறேன்”

“ப்ச்”

“இப்படி சலிச்சா என்ன அர்த்தம்?”

“தெரிந்தும் தெரியாத மாதிரி கேட்கிறது பிடிக்கலை னு அர்த்தம்”

“சரி நேரிடையாவே கேட்கிறேன்.. இப்போ என்ன நடந்து போச்சு னு இப்படி தேவதாஸ் மாதிரி வந்து நிற்கிறீங்க?”

அவன் சிறிது விலகி, “இது என்ன உதாரணம்?” என்று சிறு கோபத்துடன் வினவினான்.

அவள் அவன் கையை விடாமல் அவன் கண்களை பார்த்து, “அப்போ நீங்க பண்றதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”

“நீ என்னை புரிந்துக் கொண்டாய் என்று நினைத்தேன்”

“புரிந்துக்கலை னு நினைக்கிறீங்களா?”

“சரியாக புரிந்திருந்தால் இப்படி பேச மாட்ட”

“நீங்க தான் புரியாம நடந்துக்கிறீங்க”

“என்ன புரிஞ்சுக்கலை?” என்று சற்று காட்டத்துடன் கேட்டான்.

“உங்கள் மனம் காதல் தோல்வியில் வருந்தலைன்னு எனக்கு தெரியும் ஆனால் அவன் பேசியதை கேட்டு நீங்க இப்படி நடந்துக் கொண்டால் அதற்கு அர்த்தம் நான் சொன்னது தான்.. அது தான் உங்களுக்கு புரியலை”

“உளறாதே!”

“மற்றவர்கள் வேற எப்படி நினைப்பாங்க?”

“மற்றவர்கள் எண்ணம் பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை.. நீ................”

“அப்பறம் ஏன் மற்றவர்கள் பேசியதிற்கு மதிப்பு கொடுக்கிறீங்க?”

“அவன் பேசியதை கேட்டு என் மனம் குளுகுளு னு இருக்குமா?”

“அவன் பேசியதை பிடிச்சிட்டு ஏன் தொங்குறீங்க?”

அவன் முறைக்கவும் அவள், “அவன் ஏதோ உளறினான்னு.......................”

“எது உளறல்? அவன் சொன்னதில் உண்மையே இல்லையா?”

“எது உண்மை?” என்றவளது கண்கள் அவனை ஆழ்ந்து நோக்கியது.

“நான்” என்று வேகமாக ஆரம்பித்தவன் பின் நிறுத்தி, “வேணாம் ஊர்மி.. நான் இப்போ இருக்கும் மனநிலையில் உன்னை காயப்படுத்திவிடுவேனோ னு பயமா இருக்குது.. ப்ளீஸ் நீ கீழே போ”

“நீங்க சொல்ல வந்ததை சொல்லி முடிங்க”

அவன் கோபத்துடன் குரலை சற்று உயர்த்தி, “இம்சை பண்ணாம கீழே போடி”

அவளோ நிதானமாக, “இந்த கோபம் கூட அன்பு தான் தெரியுமா? உங்களை நீங்களே தனிமை படுத்தி வதைபட்டாலும் பரவாயில்லை ஆனால் என்னை காயப்படுத்திவிடக் கூடாது என்ற உங்கள் தவிப்பு காதல் இல்லாமல் வேறு என்ன?”

அவன் அதிர்ச்சியுடன் அவளை பார்க்க, “இது தான் காதலின் ஆரம்பம்” என்றாள் மென்னகையுடன்.

பின் அவன் கன்னத்தில் கையை வைத்து, “காதல் என்பது இன்பத்தில் மகிழ்வது மட்டுமில்லை.. நீங்க வருந்தும் போது என்னால் எப்படி சந்தோஷமா இருக்க முடியும்? உங்கள் மனதை வருத்துவதை வெளியே கொட்டுங்க.. நீங்க வருந்துவதை பார்த்து என் மனம் கஷ்டபடுவதை விட உங்கள் வார்த்தைகள் என்னை அதிகமாக கஷ்டப்படுத்தி விடாது..”

அவளது அன்பில் அவன் மனம் மொத்தமாக அவளிடம் சரணடைந்தது. அவன் வார்த்தைகளின்றி தன் கன்னத்தின் மேல் இருந்த அவளது கையை அழுத்தி பற்றினான்.

சில நொடிகள் நான்கு கண்கள் மட்டும் பேசியது.

அவன் கண்கள், ‘உன் அன்பிற்கும் காதலுக்கும் நான் தகுதியானவனா!’ என்று வினவ,

அவள் கண்களோ, ‘உன்னை விட வேறு யார் எனக்கு இணை!’ என்றது.

அவளது இரு கன்னத்திலும் கையை வைத்து அவள் முகத்தை பற்றியவன், “தவமின்றி கிடைத்த வரம் நீ” என்றான்.

அவள் மெல்லிய குரலில், “நீங்கள் தான் எனக்கு கிடைத்த வரம்” என்றாள்.

அவன் சட்டென்று அவளை தன் நெஞ்சில் சாய்த்து அணைத்துக் கொண்டு அவள் தலையில் கன்னம் பதித்து கண்களை மூடினான். அவள் கைகள் மென்மையாக அவன் முதுகை வளைத்தது.

சில நொடிகள் கழித்து அவள் மெல்லிய குரலில், “ரூமுக்கு போகலாமா சித்?” என்று வினவினாள்.

அப்பொழுது தான் இருக்கும் நிலையை உணர்ந்தவன் பிடியை தளர்த்தி, “சாரி” என்றான்.

அவள் சிறிது தலை சரித்து, “எதுக்கு?” என்றாள்.

அவன் மென்னகையுடன், “கட்டி பிடிச்சதுக்கு இல்லை”

“ஓ” என்று ராகம் பாடிய இதழில் கவி பாட தோன்றியது அவனுக்கு இருபினும் தன்னை கட்டுபடுத்திக் கொண்டு, “ரூமுக்கு போகலாம்” என்றவன் வேகமாக கீழே செல்ல அவளும் அவனை தொடர்ந்தாள்.

அறைக்கு சென்றதும் மெத்தையில் அமர்ந்தபடி அவள், “இப்போ சொல்லுங்க” என்றாள்.

அவள் அருகில் அமர்ந்தவன், “இப்போ என் மனம் லேசா தான் இருக்குது.. அதை விடு”

“இல்லை.. இது தற்காலிக தீர்வு தான்.. பின்னாடி என்னைக்காவது பெரிதாக வெளியே வரலாம்.. பேசி முடிச்சிருவோம்.. சொல்லுங்க”

“கண்டிப்பா பேசணுமா?” என்று அவன் சிறு தயக்கத்துடன் வினவ,

அவள், “கண்டிப்பா” என்றாள் உறுதியான குரலில்.

அவன், ”நான் சவிதா கழுத்தில் தாலி கட்டியது உண்மை தானே!”

அவள் வரவழைத்த ஆச்சரிய குரலில், “யாரோ ‘நீ தான் என் மனைவி.. நீ மட்டும் தான் என் மனைவி’ னு சொன்னாங்க” என்றாள்.

“நானும் அதை என் மனதில் பதிய வைக்க நினைத்தாலும் உண்மை சுடுதே! ஒருவேளை அவன் சொன்னது போல் நடந்திருந்தால்..................”

அவனை கடுமையாக முறைத்தவள், “அவன் ஒரு ஆளு னு அவன் பேச்சிற்கு மதிப்பு கொடுப்பதே தப்பு இதில் நடக்காததை கற்பனை செய்து மனதை வருத்திகிறீங்களா?”

“ச்ச்..”

“நடக்காததை நினைத்து அப்படி நடந்திருந்தால் இப்படி நடந்திருந்தால் னு கற்பனை பண்ணுவதில் என்ன பிரயோஜனம்? அப்படி கற்பனை செய்து எதற்கு தேவை இல்லாமல் நம் இனிமையை கெடுத்துகனும்? இதை தானே அவனும் விரும்பினான்! என் சித் ஜெய்க்க பிறந்தவர்.. தேவை இல்லாமல் மனசை போட்டு குழப்பிக்காதீங்க”

அவன் அமைதியாக இருக்கவும், “என்ன?” என்று அவள் மிரட்டும் தொனியில் வினவ,

அவன் வருந்தும் குரலில், “எப்படி ஆரம்பித்த நாள்! எப்படி இனிமையா கழிக்க நினைத்தேன் தெரியுமா?”

“ஆமா.. அப்படியே என்னை கட்டி பிடித்து வாழ்க்கை நடத்திட கற்பனை பண்ண மாதிரி தான்” என்று முணுமுணுக்க, அவன் சிறு ஆச்சரியத்துடன் அவளை பார்த்தான்.

கொஞ்சல் அரும்பும்♥♥♥♥♥♥

sema sis supera iruku ud
 




Advertisement

New Episodes